muziekbus
Dit artikel is 21-01-2022 voor het laatst bewerkt.
Mail uw opmerking over of aanvulling op dit artikel naar kunstbus@gmail.com

Xavier Montsalvatge

Xavier Montsalvatge (Girona 1912 - Barcelona 2002) was een Spaanse componist en muziekcricitus.



Montsalvatge studeerde viool en compositie aan het conservatorium van Barcelona, waar hij een prijs won met Suite Burlesca. In 1934 won hij er de Rebell prijs voor zijn Tres Impromptus. Zijn leraren waren Lluís Maria Millet, Enrique Morera, Jaume Pahissa en Eduard Toldrá. Tijdens zijn studie voelde Montsalvatge zich aangetrokken tot de werken van Stravinsky, Schönberg en Falla. Hij verzamelde Catalaanse vissersmelodieën.

Later gaf Montsalvatge zelf les aan het conservatorium (vanaf 1970) en vanaf 1978 doceerde hij daar compositieleer.

Na de Spaanse Burgeroorlog in 1942 begon Montsalvatge als muziekcriticus voor de krant Destino te schrijven, waarvan hij in 1968 en 1975 directeur was. Vanaf 1962 was Montsalvatge directeur van de krant La Vanguardia.

Zijn stijl valt in verschillende perioden onder te verdelen. In het begin werd Montsalvatge sterk beïnvloed door het twaalftoonstelsel (Arnold Schönberg) en de muziek van Richard Wagner, die de Catelaanse muziek-scene in die tijd beheersten en die zich uitte in zijn Sinfonía mediterránea uit 1949.

Daarop volgde een periode waarin Montsalvatge zich liet inspireren door de muziek uit de Antillen: zijn composities Cinco canciones negras uit 1945 en Cuarteto indiano uit 1952 zijn hier voorbeelden van.

Later onderhield Montsalvatge contacten met de Franse componist Olivier Messiaen en met Georges Auric, die zijn stijl op een cruciale manier veranderden. Zijn werk werd al snel door de vrije politonaliteit gekarakteriseerd, zoals in Partida uit 1958.

De laatste periode van zijn werk werd beïnvloed door de avantgarde.

De werken van Montsalvatge omvatten praktisch alle genres, van opera, zoals El gato con botas en Una voz en off tot kamermuziek (Cuarteto indiano). Daartussen orkestwerken zoals Desintegración morfológica de la Chacona de Bach, Laberinto o Sinfonía de réquiem en de Sinfonía Mediterránea (1949), waarvoor hij een prijs van de muziekhogeschool kreeg.

Zijn internationale beroemdheid dankte Xavier Montsalvatge voornamelijk aan Cinco canciones negras (1945) voor sopraan en orkest, waarin hij ritmes en thema's van de muziek van de Antillen verwerkte, in het bijzonder in Canción de cuna para dormir un negrito.
Montsalvatge schreef ook filmmuziek en kreeg in 1987 een nominatie voor de Goya voor de muziek van de film Dragón Rapide.

meer werk: Sonatina voor Ivette (1962), Babel (1967), Homenaje a Manolo Hugué (1971), Serenata a Lydia de Cadaqués (1971), Reflexions-obertura (1975), Concert capriccio (1975) voor harp en orkest , Fantasía (1985) voor harp en gitaar, Babel 46 (eerste opvoering 2002).

Klik hier voor informatie over auteurs, literatuur en websites waar veelvuldig uit geciteerd of geparafraseerd is.