kunstbus
Mail uw opmerking over of aanvulling op dit artikel naar kunstbus@gmail.com

Pat Metheny

Pat Metheny Live In Switzerland



Pat Metheny (* 12 augustus, 1954) is een Amerikaanse jazzgitarist, geboren in Lee's Summit, Missouri. Scoort in 1985 samen met David Bowie een grote hit met het nummer This is not America. Metheny heeft met bassist Charlie Haden verschillende projecten gedaan, zoals '80/81' en 'Beyond the Missouri Sky'.

Biografie
Met 18 jaar was Metheny de jongste docent aan de universiteit van Miami. Op zijn 19e werd hij docent aan het Berklee College of Music en was ook daar de jongste docent ooit. (Jaren later (in 1996) verkreeg hij er een eredoctoraat.)

Al in 1975 was Metheny's muzikale ster rijzende toen hij op zijn 21ste de succesvolle plaat "Bright Size Life" opnam met de bassist Jaco Pastorius. Hij speelde toen al in de band van vibrafonist Gary Burton. Met pianist Lyle Mays nam Metheny in 1977 de plaat "Watercolors" op waarna ze samen de "Pat Metheny Group" oprichtten en een plaat maakten onder dezelfde naam voor EMI. Metheny en Mays vormen tot de dag van vandaag het hart van de band die tot op heden 10 Grammy's in de wacht heeft gesleept.

Metheny heeft meerdere solo, duet, trio en kwartetopnames gemaakt met onder andere Jim Hall, Dave Holland, Roy Haynes, Gary Burton, Chick Corea, Charlie Haden, John Scofield, Jack DeJohnette, Herbie Hancock, Bill Stewart, Ornette Coleman, Brad Mehldau en vele anderen, onder wie "minimal music"-componist Steve Reich.

Diverse samenwerkingen is hij aangegaan in verschillende muziekstijlen en ook als componist is hij actief (bijvoorbeeld met "Song X" van Ornette Coleman).

Pat Metheny treedt al meer dan 30 jaar op en geeft gemiddeld 120 tot 240 concerten per jaar. Hij heeft meer dan 200 nummers geschreven.

Muziek
Pat Metheny is muzikaal lastig te categoriseren.

In zijn gitaarspel zijn de jazz-roots de ene keer overduidelijk aanwezig, terwijl hij het volgende moment weer een zeer folk-achtige stijl aan de dag legt. In zijn composities zijn vooral de klassieke en folk-invloeden hoorbaar. Een trademark van Metheny zijn de met mondharmonica gedubbelde melodieën (door Lyle Mays op synthesizer, of door een 'echte' mondharmonicaspeler gespeeld) en dit doet soms denken aan de stijl van Toots Thielemans.

Daarnaast is er het karakteristieke geluid van zijn Roland GR-300 gitaarsynthesizer waar Metheny's sound door wordt bepaald. Metheny is één van de weinige gitaristen ter wereld die nu nog steeds gebruik maakt van dit apparaat. Op composities als "Are You Going With Me" (soms aangeduid als Metheny's "Bolero") is dit instrument prominent en aangrijpend aanwezig, de lyrische lijnen doen met name aan het eind van het stuk denken aan het zingen van walvissen. Het stuk heeft een grote dramatische werking en ontbreekt nooit bij een live-optreden van de gitarist.

Metheny experimenteert vaak en graag met een grote diversiteit aan exotische (snaar)instrumenten, zowel live als in de studio. Hij heeft bijvoorbeeld een speciale sitar-gitaar laten ontwerpen (te horen op het nummer "Last Train Home"), en tevens een 42-string gitaar (de Pikasso, die gedeeltelijk dienst doet als autoharp). Op zijn album "The Way Up" is een cymbalom te horen.

De meningen over zowel de muzikant als de gitarist Metheny zijn verdeeld. Velen prijzen hem de hemel in als de beste jazz-gitarist ter wereld, maar gaan daarin voorbij aan de volstrekt unieke stijl die hij (samen met Mays) in de loop van de jaren heeft ontwikkeld. Anderen vinden hem "glad" klinken en beschouwen zijn uitstapjes in de wereld- en folkmuziek als commercieel en daarmee verwerpelijk. Blijft staan dat zijn invloed op de jazzwereld en in het bijzonder op jazzgitaristen groot is, en zijn gigantische muzikale output kan niet worden genegeerd.


Copyright, This article is licensed under the GNU Free Documentation License. It uses material from the Wikipedia article http://nl.wikipedia.org/wiki/Pat_Metheny


Pageviews vandaag: 6.