kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Mauro Giuliani

Mauro Giuliani geb. Biscegli 27-7-1781, gest. Napels 8-5-1829
Italiaans componist en gitaarvirtuoos

Samen met de gitarist en componist Fernando Sor wordt Mauro Giuliani gezien als belangrijkste gitaarvirtuoos van de 19e eeuw. Behalve een eersteklas virtuoos was hij ook een groot componist voor de gitaar.

Als kind begon Giuliani al harmonie te studeren en componeerde enkele werken met een liturgisch karakter. Zijn eerste studiejaren waren in Barletta waar hij samen met zijn broer was gaan wonen. Hij begon eerst cello te studeren een instrument dat hij altijd zou blijven bespelen. Hij studeerde waarschijnlijk ook viool. Nadien wijdde hij zich aan de gitaar en werd een uitstekend vertolker in een kort tijdsbestek. Het is niet bekend wie zijn leraren waren.

Giuliana trouwde met Maria Giuseppe del Monaco en zij kregen een zoon Michael, geboren in Barletta in 1801. Daarna verbleef hij waarschijnlijk korte tijd in Bologna en Triëst; in de zomer van 1806, na zijn cello gitaar en contrapunt studie in Italië, verhuisde hij zonder zijn gezin naar Wenen. Hier kreeg hij een verhouding met een zekere Fräulein Willmuth, met wie hij in 1807 een dochter kreeg, genaamd Maria.

In Wenen maakte Giuliani kennis met de klassieke instrumentale stijl. In 1807 begon hij composities in de klassieke stijl te publiceren. Hij concerteerde door heel Europa en overal werd hij toegejuicht vanwege zijn virtuositeit en zijn muzikale smaak. Hij behaalde groot succes en werd een muzikale beroemdheid, gelijk aan de beste van de vele instrumentalisten en componisten die actief waren in Wenen in het begin van de 19e eeuw.

Giuliani definiëerde een nieuwe rol voor de gitaar in de context van Europese muziek. Hij kende de belangrijkste figuren uit de Oostenrijkse samenleving, waaronder belangrijke componisten als Rossini en Beethoven en werkte samen met de beste concert musici in Wenen. In 1815 trad hij op met de pianist Johann Nepomuk Hummel (later gevolgd door Ignaz Moscheles), de violist Mayseder en de cellist Merk, in een serie kamerconcerten in de botanische tuinen van Schönbrunn Palace, concerten die de "Dukaten Concerte", genoemd werden naar de prijs van het kaartje, dat 1 ducaat was, een gouden munt van die tijd. Hierdoor trad hij op de voorgrond in de muzikale omgeving van de stad. Ook was hij in 1815 de officiële concert artiest voor de vieringen van het Congres in Wenen. Twee jaar eerder, 8 december 1813 had hij in een orkest gespeeld (waarschijnlijk cello) voor de eerste opvoering van Beethovens zesde Symfonie.

Hij had in Wenen minder succes als componist. Hij werkte voornamelijk met de uitgever Artaria, die het grootste deel van zijn gitaar werken publiceerde, maar hij deed ook zaken met alle andere lokale uitgevers die zijn composities over heel Europa verspreidden. Hij bouwde hier ook een naam op als leraar, onder zijn vele studenten waren Bobrowicz and Horetzky.

In 1819 verliet Giuliani Wenen, vooral om persoonlijke redenen: zijn eigendom en bankrekening werd in beslag genomen om zijn schuldeisers te betalen; hij was totaal blut. Hij keerde terug naar Italië, eerst verblijvend in Triëst en Venetië, om zich uiteindelijk in Rome te vestigen. Hij nam zijn dochter Emilia, geboren in 1813, mee. Zij werd opgevoed, tezamen met Giuliani's onwettige dochter Maria, in het nonnenklooster "L'adorazione del Gesù" van 1821 tot 1826. Hij had weinig succes in Rome, hij publiceerde slechts enkele composities en gaf slechts één concert.

In juli 1823 begon hij regelmatig uitstapjes te maken naar Napels om bij zijn vader te zijn, die ernstig ziek was. Hier in Napels werd zijn gitaartalent veel beter ontvangen en kon hij composities voor gitaar bij de lokale uitgevers publiceren.

In 1826 trad hij op in Portici voor Francesco I en het Bourbon Hof. In deze periode, Giuliani's Napolitaanse periode, verscheen hij vaak in een duo concert met zijn dochter Emilia, die een bekwaam gitariste was geworden. Tegen het einde van 1828 begon zijn gezondheid ernstig aangetast te raken en hij stierf in Napels op 8 mei 1829. Het nieuws van zijn dood maakte niet veel indruk in de Napolitaanse muzikale omgeving.

Als gitaarcomponist hield Giuliani erg van de "thema's en variaties" stijl, een zeer populaire vorm in Wenen. Hij was buitengewoon bekwaam in het verweven van een melodie in een overgang met muzikaal effect, onderwijl trouw blijvend aan de taal van het instrument. Een voorbeeld hiervan is te vinden in zijn Variaties op een thema van G.F. Händel, op. 107. Dit thema is bekend als The Harmonious Blacksmith en komt voor in Händel's Theme and Variations van Suite no.5 in F majeur voor klavecimbel.
Giuliani's prestaties als een componist waren talrijk. Hij liet 150 gitaarcomposities na met een opus nummer. Deze composities maken de kern uit van het gitaar repertoire van de 18e eeuw. Hij componeerde extreem veeleisende stukken voor solo gitaar, zowel als werken voor orkest met gitaar- viool en gitaar- fluit duo's.

Belangrijke werken zijn: 3 guitar concertos (op. 30-36 en 70); een serie fantasias voor gitaar solo, op. 119-124, getiteld de Rossiniane, verscheidene sonates voor viool en gitaar en fuit en gitaar; een quintet op. 65, voor strijkers en gitaar; enkele verzamelingen voor stem en gitaar en Grand Overture, geschreven in de Italiaanse opera stijl. Hij zette vele symfonische werken om tot stukken voor zowel solo gitaar als gitaar duo. Eén van deze transcripties bevat het arrangement van de Ouverture van Il Barbiere di Siviglia van Rossini, voor twee gitaren. Verder zijn er talrijke didactische werken, waaronder een methode voor gitaar die tot op heden regelmatig door leraren wordt gebruikt.

Bron: www.classiccat.net


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 158.