kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Marvin Gaye

Marvin Pentz Gay Jnr. geboren Washington, D.C. 2-4-1939, gestorven Los Angeles 1-4-1984
Amerikaans soulartiest

Marvin Gaye's contributie aan de zwarte muziek gedurende de afgelopen 40 jaar is onmeetbaar.

Marvin Gaye werd vernoemd naar zijn vader, een predikant van de Apostolische kerk

In zijn jonge jaren speelde de invloed van de kerk een vormende rol in zijn muzikale carrière, in het bijzonder vanaf de zeventiger jaren, toen zijn songteksten heen en weer slingerden tussen populaire en religieuze onderwerpen.

Marvin verliet zijn positie in het kerkkoor van zijn vader en in 1957 sloot hij zich aan bij de band de Marquees, die onder leiding van Bo Diddley voor Chess opnamen.

Het jaar daarop nam de zanger en producent Harvey Fuqua de band onder zijn vleugels en gebruikte hen om zijn doo-wop band de Moonglows te hervormen.

Toen Fuqua in 1960 naar Detroit verhuisde ging Gaye met hem mee. Fuqua ging samenwerken met Berry Gordy bij Motown Records en Gaye werd een sessie-drummer en zanger voor het label.

In 1961 trouwde Gaye met Gordy's zuster Anna en kreeg een solo opnamecontract aangeboden. Marvin voegde een 'e' toe aan zijn achternaam ( het woord gay kreeg nieuwe betekenissen en Gaye maakkte zich ongerust over zijn reputatie, gezien de flamboyante manier van kleden van zijn vader) en begon zijn carrière als een jazz-zanger. Echter in 1962 werd hij overgehaald R & B op te nemen en kreeg zijn eerste hit single met Stubborn Kind Of Fellow een top 10 R & B hit.

Deze plaat zette de stijl voor de komende drie jaar, toen hij hits scoorde met series energieke dansnummers die hem als een gladde soul-figuur typeerden.

Hij bleef ook achter de schermen bij Motown werken, mee schrijvend aan de hit Dancing In The Street van Martha And The Vandellas en als drummer op verschillende vroege opnamen van de jonge Stevie Wonder.

In 1965 veranderde Gaye's stijl in een geraffineerdere soulmuziek stijl. How Sweet It Is (To Be Loved By You) is een verkorte weergave van zijn nieuwe richting en werd gevolgd door de twee opeenvolgende R & B nummer 1 hits, I'll Be Doggone en Ain't That Peculiar.

Zijn status van best verkopende mannelijke vocalist van Motown, gaf hem de mogelijkheid verschillende wegen in te slaan met zijn albums, wat in 1965 resulteerde in een hulde aan Nat King Cole en een collectie van standaard Broadway nummers.

Om munt te slaan uit zijn imago van een 'ladies man', koppelde Motown hem aan hun belangrijkste vrouwelijke vocalist, Mary Wells, om enkele romantische duetten te zingen.

Toen Wells in 1964 Motown verliet, nam Gaye nummers op met Kim Weston tot 1967 totdat zij werd opgevolgd door Tammi Terrell.

Het duo Gaye /Terell vertegenwoordigde de top van het soul duet, hun stemmen sensueel vermengd in een rij van hits speciaal voor hen geschreven door Ashford en Simpson.

Terrell kreeg een hersentumor in 1968 en zakte op het podium in elkaar in de armen van Gaye. Er werden nog steeds platen uitgegeven onder de naam van het duo, hoewel er werd beweerd dat Simpson Terrells plaats innam op sommige opnamen.

Gedurende de midden jaren zestig liet Gaye zijn duet-opnamen prevaleren boven zijn solo werk, maar in 1968 bracht hij I Heard It Through The Grapevine (geschreven door Whitfield / Strong) uit, een nummer oorspronkelijk uitgebracht door Gladys Knight And The Pips bij Motown, hoewel Gaye's versie eerder was opgenomen. Het werd de best verkochte hit ooit van het label.

Daarna kwam Gaye met een andere R & B nummer 1 hit Too Busy Thinking 'Bout My Baby, maar zijn carrière ontspoorde door de ziekte en uiteindelijke dood van Tammi Terrell in maart 1970.

Verwoest door het verlies van zijn goede vriendin en partner, bracht Gaye het grootste deel van 1970 in afzondering door.

Het jaar daarop kwam hij uit met een aantal opnamen die Motown in eerste instantie niet wilde uitbrengen, maar die tenslotte zijn succesvolste solo album vormden. Op What's Going On, een nummer 1 hit in 1971 en zijn twee volgende successen Mercy Mercy Me (The Ecology) en Inner City Blues, combineerde Gaye zijn spirituele geloof met zijn groeiende onrust over armoede, discriminatie en politieke corruptie in de Amerikaanse samenleving.

Gaye ontwikkelde een nieuwe muziekstijl die generaties zwarte artiesten beïnvloedde. Gestoeld op een zware slagwerk bas, werden in Gaye's arrangementen verschillende invloeden door zijn soul wortels gemengd, een instrumentaal achterdoek vormend voor zijn sensuele, bijna smekende zang.
Deze singles staan alledrie op het album What's Going On, een meesterwerk waarop elk nummer bijdraagt aan de algemene boodschap. Stevie Wonder en Smokey Robinson zeggen dat dit hun "favorite 'all time' LP" is (favoriete LP aller tijden).

Marvin Gaye componeerde de muziek voor de 'blaxploitation' thriller 'Trouble Man'. In zijn voornamelijk instrumentale stuk kwam zijn interesse in jazz duidelijk naar voren, terwijl zijn titelsong weer een hitsingle werd.

In Gaye's volgende projecten verlegde hij zijn politieke aandacht naar aandacht voor het sexuele met Let's Get It On. De expliciete sexualiteit in het album markeerde een grote ommekeer in zijn carrière. Hij ging meer en vaker cocaïne gebruiken, hij raakte geobsedeerd door zijn privé-leven en liet de buitenwereld nauwelijks meer een rol spelen in zijn werk.

Ondertussen liet hij nog steeds toe dat Motown hem op een traditionele manier in de markt zette, door in te stemmen met een samenwerking met Diana Ross op een sensueel album met duetten in 1973, hoewel er beweerd wordt dat de twee elkaar nooit werkelijk ontmoet hebben voor de opnamen van het project.

De scheiding van zijn vrouw Anna Gordy in 1975 zorgde voor vertraging van zijn volgende album.

I Want You kreeg kritische bijval in 1976. Het album was geschreven door Leon Ware, die het materiaal oorspronkelijk zelf had willen opnemen, maar door Marvin overgehaald werd om het door hem op te laten nemen. Het titelnummer werd weer een nummer 1 hit op de soul charts, evenals zijn nummer Got To Give It Up, een uitstapje naar de discomuziek.

Problemen met drugs en belasting vorderingen onderbraken zijn carrière en in 1978 ontvluchtte hij het Amerikaanse vasteland naar Hawaii, in een heilloze poging zijn tweede huwelijk te redden.

Gaye wijdde het volgende jaar aan zijn dubbel-album Here My Dear, een bittere reportage van zijn relatie met zijn eerste vrouw. De titel was ironisch.
Hij moest alle royalties van het project aan Anna geven als deel van hun scheidingsregeling.

Na deze crisis begon hij aan het album Lover Man, maar bracht hem niet uit vanwege de lauwe verkoop van de eerste single, het sherpe zelf kritische nummer Ego-Tripping Out, wat hij had gepresenteerd als een duet van de tegengestelde kanten van zijn natuur.

In 1980, onder toenemende druk van de Belastingdienst verhuisde Marvin Gaye naar Europa, waar hij begon te werken aan een ambitieus album over begrip, In My Lifetime. Toen het in 1980 uitkwam, beschuldigde Gaye Motown van het zonder zijn toestemming remixen en redigeren van het album, van het weghalen van een belangrijk vraagteken uit de titel en van het veranderen van het oorspronkelijke kunstwerk van de cover. De relatie tussen de artiest en de platenmaatschappij was vernietigd en Gaye verliet Motown voor Columbia in 1982.

Hardnekkige verhalen over zijn grillige gedrag en zijn afhankelijkheid van cocaïne waren voer voor pessimisme over zijn toekomstige carrière. Maar in plaats daarvan kwam hij in 1982 terug met een nieuwe single Sexual Healing, een combinatie van zijn gepassioneerde soulstem met een eigentijdse slow-dance achtergrond.

Het volgende album, Midnight Love, bracht geenszins dezelfde verrassingen, maar het succes van de single leek een nieuw tijdperk in Gaye's muziek in te luiden. Hij keerde terug naar de V.S., waar hij bij zijn ouders ging wonen.

Door zijn intense cocaïne verslaving was het onmogelijk voor hem aan een nieuw album te werken en hij verviel in een langdurige depressieve aanval. In de eerste weken van 1984 maakte hij regelmatig zijn wens om zelfmoord te plegen kenbaar en zijn snel wisselende stemmingen waren de oorzaak van een verhit conflict met zijn vader, een opnieuw opvlammende vijandigheid die er al sinds zijn kindertijd was geweest.

Op 1 april 1984 werd Marvin Gay Senior tijdens een heftig meningsverschil geprikkeld tot het doodschieten van zijn zoon, een afschuwelijk einde aan het leven van een van de grootste soulmuziek artiesten.

Motown en Columbia werkten samen om twee albums te produceren gebaseerd op Gaye's onafgemaakte opnamen. Dream Of A Lifetime was een mix van spirituele ballads van de vroege jaren 70 en expliciete sexuele songs van 10 jaar later, terwijl Romantically Yours een heel ander beeld schiep van Gaye's oorspronkelijke bedoelingen in 1979 om een album van big band ballads op te nemen.

In 1997 werd het album van 'big ballads' uitgebracht onder de titel Vulnerable. Er werd gezegd dat dit album Marvin's favoriete opnames bevatte.

Marvin Gaye's hele oeuvre duidt de ontwikkeling van de zwarte muziek, van rauwe rhytm en blues, via verfijnde soul, tot het politieke bewustzijn van de vroege 70er jaren en de daarna toegenomen concentratie op persoonlijk en sexueel vlak.

Gaye's opmerkelijke vocale omvang blijft een testament voor alle daaropvolgende soulzangers, en zijn 'lover man' houding is vele malen nagebootst.

Dan, in de veronderstelling dat dit het laatste woord was bracht Motown records een serie 'Deluxe' uitvoeringen uit van Marvin's eerdere materiaal.
Eén nummer Where Are We Going?, deed veel stof opwaaien. Gedeeltelijk door de Mizell Brothers geschreven (Donald Byrd, Taste Of Honey, Bobbi Humphrey, Rance Allen etc.), werd het nummer uitgeroepen tot zijn grootste publicatie, sinds Marvin 17 jaar eerder was overleden.

Albums: The Soulful Moods Of Marvin Gaye (Tamla 1961), That Stubborn Kind Of Fella (Tamla 1963), Live opgenomen: On Stage (Tamla 1964), When I'm Alone I Cry (Tamla 1964), met Mary Wells: Together (Motown 1964), Hello Broadway This Is Marvin (Tamla 1965), How Sweet It Is To Be Loved By You (Tamla 1965), A Tribute To The Great Nat King Cole (Tamla 1965), Moods Of Marvin Gaye (Tamla 1966), met Kim Weston: Take Two (Tamla 1966), met Tammi Terrell: United (Tamla 1967), In The Groove (Tamla 1968), met Terrell: You're All I Need (Tamla 1968), met Terrell, Weston, Wells: Marvin Gaye Amid His Girls (Tamla 1969), met Terrell: Easy (Tamla 1969), MPG (Tamla 1969), That's The Way Love Is (Tamla 1970), What's Going On (Tamla 1971), Trouble Man-Film Soundtrack (Tamla 1972), Let's Get It On (Tamla 1973), met Diana Ross: Diana And Marvin (Motown 1973), Marvin Gaye Live! (Tamla 1974), I Want You (Tamla 1976), Marvin Gaye Live At The London Palladium (Tamla 1977), Here My Dear (Tamla 1978), In Our Lifetime (Tamla 1981), Midnight Love (Columbia 1982), Dream Of A Lifetime (Columbia 1985), Romantically Yours (Columbia 1985), de Marvin Gaye Collectie: Rare, Live And Unreleased (Motown 1990), The Last Concert Tour (Giant 1991), For The Very Last Time (1994), Vulnerable (Motown 1997), The Very Best Of Marvin Gaye (Motown 2001), What's Going On - Deluxe Editie (Motown 2001), Let's Get It On - Deluxe Editie (Motown 2001)

Bron: www.soulwalking.co.uk


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 74.