kunstbus
Dit artikel is 18-04-2008 voor het laatst bewerkt.
Mail uw opmerking over of aanvulling op dit artikel naar kunstbus@gmail.com

Gregorius

Paus Gregorius I (de heilige Gregorius de Grote)

64ste paus van de Katholieke Kerk, geboren omstreeks 540 in Rome, gestorven 12 maart 604 in Rome.

Hij was zes jaar lang pauselijk gezant te Constantinopel voor hij in 590 tot paus werd verkozen. Hij bekleedde het pontificaat van 590 tot aan zijn dood in 604 en geldt als een van de kerkvaders. Paus Bonifatius VIII verleende hem in 1295 de eretitel van kerkleraar. Zijn feestdag is 3 september.

Biografie
Hij was zeer onder de indruk van de Benedictijnse Regel. Hij schreef een biografie over Benedictus van Nursia als tweede boek van zijn Dialogen, waardoor het Benedictijnse kloosterdom nog populairder werd. Zijn Dialogen was zo populair dat het naar verschillende talen werd vertaald, met het resultaat dat Gregorius in het Oosten bekend kwam te staan als Gregorius de Dialogist. Hij was een aanhanger van de ideeën van Augustinus van Hippo.

Gregorius staat bekend als een goede administrateur en organisator. In 573 was hij prefect van Rome geworden, maar hij besloot zijn wereldlijke leven op te geven. Hij reorganiseerde de financiële structuur van het pausdom. Bij de Longobardische invallen in Italië nam hij persoonlijk de verdediging van Rome op zich en onderhandelde hij over vrede. Het openbare leven kwam in pauselijke handen terecht. Zo legde hij ongewild de basis voor de pauselijke staat. Onder hem nam de kerstening van Engeland een aanvang. Hij zond Augustinus van Canterbury in 596 als missionaris naar Engeland. Zijn boeken zijn praktisch van aard (in plaats van de veelal meer filosofische werken van de andere drie kerkvaders Augustinus, Hiëronymus en Ambrosius van Milaan). Gregorius I breidde de macht van de paus en de bisschoppen uit. Hij creëerde een theoretische basis voor de leiding van de kerk. De naam van Gregorius de Grote leefde voort in het gregoriaans, hoewel het betwijfeld wordt welke invloed hij op de kerkmuziek heeft uitgeoefend. Het gregoriaans werd door Gregorius weliswaar vastgelegd en in codices opgelegd aan de kerken van de Latijnse ritus, maar de teksten en melodieën van de zangwijze waren ook in de 6e eeuw reeds eeuwenoud.

Werken
Zijn Dialogen hebben het genre van de hagiografie, de levensbeschrijvingen van heiligen, eeuwenlang beïnvloed. Ook de levensbeschrijving van Benedictus van Nursia in dit werk zou eeuwenlang lezers vinden en verhoogde tevens het gezag van diens Regula Benedicti. De Moralia in Job, zijn commentaar op het Bijbelboek Job, was gedurende de Middeleeuwen zeer geliefd, getuige de vele handschriften waarin deze tekst is overgeleverd. Ook populair was zijn Commentaar op Hooglied, waarvan helaas slechts een klein gedeelte is overgeleverd (de inleiding en een commentaar op de beginverzen). Een ander invloedrijk werk was zijn Regula pastoralis ("Herdersregel") met aanwijzingen voor priesters voor een juiste uitoefening van hun taken.

Volgens een legende kondigde hij de dood aan van de Heilige Serafina.

Gregoriaans koorgezang
Gregorius I gaf zijn naam aan het gregoriaanse koorgezang maar is er niet de grondlegger van. Hij wordt wel beschouwd als de hervormer van de liturgie. Gregorius I reorganiseerde de roomse kerkmuziek en staat bekend als de mede-uitvinder van de melodieën van de misgezangen.
In muzikaal opzicht staat hij bekend om zijn decreten tegen de misbruiken in de Romeinse muziekkapel. De muzikanten van deze kapel namen voor veel geld deel aan wereldse muziekmanifestaties. Gregorius I stelde hier paal en perk aan.
Verder institutionaliseerde hij het uit zeven zangers bestaande schola cantorum, een speciaal koor voor gregoriaanse gezangen, en decreteerde hij dat de beurtzang van het kyrie uit negen aanroepingen moest bestaan.


Copyright, This article is licensed under the GNU Free Documentation License. It uses material from the Wikipedia article http://nl.wikipedia.org/wiki/Paus_Gregorius_I


Pageviews vandaag: 140.