kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Ferde Grofe

Ferde Grofé, eigenlijk Ferdinand Rudolph von Grofé geboren 27-3-1892 te New York, gestorven 3-4-1972 te Santa Monica
Amerikaans componist, arrangeur, pianist, violist en orkestleider

Ferde Grofé groeide op in een muzikale familie, zijn vader was een acteur en een bariton zanger, zijn moeder een celliste en muzieklerares.

De familie verhuisde al vroeg naar Los Angeles, waar hij bij verschillende muziekleraren studeerde. Eerst bij zijn moeder, daarna bij Pietro Floridia and Ricardo Dallera.

Onder druk van de familie ging hij rechten studeren aan het St. Vincent’s College, maar in 1908 vond hij werk als violist in bijeenkomst zalen en als pianist en arrangeur voor meerdere dansorkesten.

In 1909 componeerde hij zijn eerste opdracht The Elks Grand Reunion March, voor de Elks Convention in Los Angeles. In datzelfde jaar werd hij aangenomen als violist bij het Los Angeles Symphony Orchestra, een positie die hij 10 jaar lang bekleedde.

Ondertussen bleef Grofe zijn eigen werken componeren en vormde zijn eigen jazz-ensemble. In 1923, terwijl hij in plaatselijke clubs in Los Angeles speelde, ontmoette hij de beroemde jazz-dirigent Paul Whiteman die hem inhuurde als pianist en arrangeur voor zijn orkest. Whiteman had direct een hit met de opname van een lied gecomponeerd door Grofe op een tekst van Theodora Morse, Wonderful One.

In 1924 kreeg Grofe internationale erkenning met zijn arrangement van Rhapsody in Blue, een werk in opdracht van George Gershwin (door deze als piano partituur overlegd, waar Grofe de orkestratie aan toevoegde). De symfonie ging in premiére op 12 februari 1924 in New York's Aeolian Hall en bezorgde Gershwin, Whiteman en Grofe enorme faam.

Grofe's eerste grote suite, Mississippi Suite ging in 1926 in New York City in première, uitgevoerd door het Paul Whiteman Orchestra. De suite was de eerste van vele werken die Grofe opdroeg aan het Amerikaanse landschap en het Amerikaanse gevoel.

Op 22 november 1931 ging zijn bekendste werk The Grand Canyon Suite in Chicago in première in het Studebaker Theater. Het werk bestaat uit 5 delen, waarbij elk deel een episode beschrijft van het leven in de Canyon. Grofe was zo onder de indruk geraakt van de Grand Canyon, dat hij zwoer zijn impressies te vertalen in een voelbare vorm. Later schreef hij: "Het werd een obsessie. De rijkdom van het landschap en het krachtige optimisme van zijn bewoners heeft mijn verbeelding aangewakkerd. Ik was vastbesloten het op een dag allemaal op muziek te zetten."

In 1932 ging Grofé weg bij Whiteman en werd in 1933 aangesteld als dirigent van het Capitol Theater Orchestra in New York City. De komende zes jaren werkte hij als dirigent, componist en arrangeur met zijn eigen orkest, toerend door Amerika, verschillende suites introducerend waaronder Free Air, Tabloid, Hollywood Suite, A Day At The Farm, Wheels Suite en 3 Shades of Blue.

Van 1939 tot in 1942 werkte hij als leraar orkestratie aan de Julliard School of Music in New York. Eveneens in 1942 had hij veel succes met zijn lied Daybreak (in samenwerking met tekstschrijver Harold Adamson). Het lied werd een top tien hit voor Tommy Dorsey in 1942.

In de veertiger jaren werkte Grofé mee aan verschillende filmmuziek partituren, waaronder Strike Up the Band, Thousands Cheer en Minstrel Man. Zijn partituur voor Minstrel Man kreeg een Oscar Nominatie voor 'Best Music and Scoring of a Musical Picture' in 1945.

In het begin van de vijftiger jaren bleef hij filmmuziek schrijven waaronder Rocketman X M en The Return of Jesse James.

In 1954 ging Grofe samen met zijn vrouw Anne op tournee door Amerika met concerten voor twee piano's. In 1955 ging hij weer dirigeren en arrangeren en kwam na 16 jaar met zijn volgende suite voor orkest de Hudson River Suite. In 1958 kreeg hij van de New York State Power Authority de opdracht een suite te componeren om de opening van de Robert Moses Kracht Centrale in Niagara Falls te herdenken. De première van de Niagara Suite werd uitgevoerd door het Buffalo Philharmonic Orchestra, onder directie van Ferde Grofé.

De laatste grootste suite gecomponeerd door Grofe was de World’s Fair Suite, de officiële suite van de New York World’s Fair van 1964.

Grofe ontving een Ere Doctoraat in muziek van Illinois Wesleyan University en van Western State College in Colorado. Hij werd ook geëerd met de Golden Eaglet voor compositie van de Griffith Foundation en ontving de Sinfonia National Honor. In 1997, was Grofé één van 8 componisten afgebeeld op een stel herdenkingspostzegels van de VS van Legenden van de Amerikaanse muziek, klassieke componisten en dirigenten series.

In zijn latere jaren schreef Grofé over het succes van zijn beroemde Grand Canyon Suite: "Deze compositie werd geboren uit zicht, geluid en alledaagse gevoelens voor ons allemaal. Ik denk dat ik in deze muziek over Amerika heb gesproken, eenvoudig omdat Amerika tot mij sprak, net zoals het tot u en een ieder van ons heeft gesproken. Als ik erin geslaagd ben een stukje van de Amerikaanse muzikale bezieling te vangen, dan ben ik dankbaar dat ik ben opgeleid dit te doen. Maar deze muziek is uw muziek, en alleen de mijne in de hoogst technische zin dat een copyright is gerangschikt met mijn naam erop. We moeten ons altijd realiseren dat er veel meer te horen is. Ons land is rijk in muziek en als je luistert kun je het nu horen. Dit is onze muziek die je hoort, voortgolvend, zingend tot ons allen."

Ferde Grofe stierf op 3 april 1972 in Santa Monica, California.

Bron: www.songwritershalloffame.org


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 69.