kunstbus
Mail uw opmerking over of aanvulling op dit artikel naar kunstbus@gmail.com

Boris Vian

Franse schrijver, ontwerper, ingenieur, dichter, zanger en jazztrompettist, (Ville-d'Avray, 10 maart 1920 - nabij Parijs, 23 juni 1959). Boris Vian heeft eveneens onder het pseudoniem Vernon Sullivan gepubliceerd.

Boris Vian, bohémien en alleskunner uit het naoorlogse Parijs had 'creatieve haast'. Levend in de wetenschap dat hij niet oud zou worden schreef hij chansons, romans, speelde trompet, zong, haalde gerenommeerde jazzartiesten als Duke Ellington, Miles Davis en Dizzy Gillespie naar Parijs en ontwierp een profiel voor autobanden waarvan het patent nog steeds op zijn naam staat.

Zijn werk was vaak controversieel, zeker in het Frankrijk van de jaren '50. Hij heeft 11 romans geschreven, 4 dichtbundels, diverse theaterstukken, filmscenario's, chansons, etc.. Vian was de Franse vertaler van het werk van Raymond Chandler.

Als trompettist was hij vaak te beluisteren in de jazz-club "Tabou", destijds gelokaliseerd in de Rue Dauphine, nabij het literaire en culturele centrum Saint-Germain des Prés in Parijs. Zijn meest bekende lied was "Le déserteur", een pacifistisch lied geschreven ten tijde van de oorlog in Frans Indochina. Zijn liedjes zijn opgenomen door vele andere artisten waaronder Juliette Gréco, Nana Mouskouri, Yves Montand, Magali Noel, en Henri Salvador. Serge Gainsbourg beweert dat het zien van Boris Vian op toneel hem geïnspireerd heeft bij het schrijven van liederen.

Als jazz enthousiast trad Vian als liaison op voor, onder andere, Duke Ellington en Miles Davis in Parijs. Hij schreef voor diverse Franse jazz-bladen (Le Jazz Hot, Paris Jazz) en publiceerde diverse artikelen over jazz zowel in Frankrijk als in de Verenigde Staten.

In het naoorlogse Parijs was hij een graag geziene persoonlijkheid, hij verkeerde in het bijzijn van Jean Paul Sartre. Maar zijn eigen naam werd vooral gekenmerkt door ophef. En zijn beroemdste songtekst De Deserteur over de Frans-Algerijnse oorlog werd, mede na een correspondentie met de toenmalige burgemeester van Parijs, in de ban gedaan.

Overlijden
Vian overleed in 1959 op 39-jarige leeftijd in een bioscoop in Parijs, waarschijnlijk als gevolg van zijn hartproblemen. Op de ochtend van 23 juni 1959 woonde Vian de première van de film geinspireerd op zijn roman J'irai cracher sur vos tombes bij. De vertoning van Ik zal spugen op jullie graf was nog geen tien minuten aan de gang. Het was een verfilming van zijn gelijknamige cynische en duistere roman uit 1946, waarvan de expliciete interraciale seks nog als meest schokkend werd ervaren. Ik zal spugen op jullie graf werd bekend onder zijn pseudoniem Vernon Sullivan. Het boek werd verboden en pas later werd zijn naam er aan verbonden.
Hij had reeds een conflict gehad met de producers van de film over hun interpretatie van zijn film en had publiekelijk al bekend gemaakt dat zijn naam niet op de aftiteling mocht.

Copyright, This article is licensed under the GNU Free Documentation License. It uses material from the Wikipedia article http://nl.wikipedia.org/wiki/Boris_Vian.



Pageviews vandaag: 281.