kunstbus
Mail uw opmerking over of aanvulling op dit artikel naar kunstbus@gmail.com

ars-antigua

Ars antiqua (1150-1300), Notre Dame organum,
Een eerste hoogtepunt in de ontwikkeling van de meerstemmigheid is in de de tweede helft van de twaalfde eeuw aan de Notre Dame te Parijs.

Hier worden door anonieme componisten meerstemmige composities geschreven.

Als componisten zijn Leoninus en Perotinus genoemd. Deze groep componisten behoren tot de Notre Dame school.

Hoe deze muziek ritmisch moet worden uitgevoerd is, zoals bij het Gregoriaans en de muziek van de troubadours, niet genoteerd, maar met een zekere vrijheid modale ritmiek toepassen lijkt het meest aannemelijk.

Ars Antigua

(Lat. = oude kunst), aanduiding voor de periode in de muziekgeschiedenis tot 1250, tijdperk van de mensurale meerstemmigheid in Noord Frankrijk, met Parijs als centrum (± 1230-1320).

De periode die met ars antiqua wordt aangeduid, beslaat de tijdspanne van de vroege meerstemmigheid (organum (meerstemmigheid)) tot aan het begin van de ars nova omstreeks 1250.

De meerstemmige muziek in de dertiende eeuw, opvolger van de Notre-Dame-School te Parijs.

In deze periode worden de muziekstukken in mensuraalnotatie schriftelijk vastgelegd. Voor het eerst slaagde men erin het ritme van de muziek uit te drukken in notenschrift.

Zo experimenteerde men door vooral de bovenstemmen van het organum, de conductus en het motet een grote levendigheid te geven (invloed van kunstlied en dans). Een meester in deze techniek was Petrus de Cruce.


Pageviews vandaag: 283.