kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Alexander Goehr

Alexander Goehr geb. Berlijn 10-8-1932
Brits componist

Alexander Goehr was de zoon van de dirigent Walter Goehr (leerling van Schoenberg) en kwam in 1933 in Engeland. Hij studeerde bij Richard Hall aan het Royal Manchester College of Music, waar hij samen met Harrison Birtwistle, Peter Maxwell Davies en John Ogdon de "New Music Manchester Group" formeerde. In 1955-56 nam hij deel aan Olivier Messiaen's masterclass in Parijs. Ook studeerde hij bij Yvonne Loriod in Parijs.

In de vroege jaren zestig werkte hij voor de BBC als producent en radio-artiest en formeerde het Music Theatre Ensemble. In de late jaren zestig doceerde hij aan het New England Conservatory Boston. In 1971 werd hij hoogleraar muziek aan de universiteit van Leeds in 1976 aan de universiteit van Cambridge.

Goehr gaf ook les in China en is twee keer 'Composer-in-residence' (huiscomponist) geweest in Tanglewood. Hij is erelid van de 'American Academy of Arts and Letters', een voormalig "Churchill Fellow" en hij was de "Reith Lecturer" in 1987.

Hoewel Goehr in de vroege zestiger jaren als een voorman van de avant-garde werd beschouwd, werd zijn afwijkende houding tot modernisme - tot iedere 'a priori movement' of wat voor school dan ook - al snel duidelijk. In een opeenvolging van composities, waaronder het Piano Trio (1966), de opera Arden must die (1966), het muziektheater-stuk Triptych (1968-70), het orkestwerk Metamorphosis/Dance (1974), en het String Quartet No 3 (1975-76), werd Goehrs persoonlijke stem geopenbaard, ontstaan uit een uitgesproken eigen gebruik van de seriële methode en een vermenging van zijn erfenis van Schoenberg en Messiaen.
In zijn Psalm IV, laat hij het serialisme los voor een pure modale harmonische wijze van componeren (het werk heeft lange passages, waarbij vrijwel alleen maar gebruik gemaakt wordt van de witte toetsen op het toetsenbord). Het contrapunt is sober, doch klankrijk en het ontbreekt niet aan spanning.

Goehr heeft vier opera's geschreven: Arden Must Die, Hamburg 1967; Behold the Sun, Deutsche Oper 1985; Arianna, verloren gegane opera van Monteverdi, Royal Opera House, Covent Garden, 1995 en nadien, opgenomen voor NMC; Kantan & Damask Drum, Theater Dortmund September 1999; en een muziektheater werk Triptych.

Zijn orkestwerken, inclusief 4 symfonieën, concerten voor piano, viool, altviool en cello en andere orkestrale composities zijn uitgevoerd door Dorati, Boulez, Barenboim, Pritchard, Haitink, Ozawa, Dohnanyi en Rattle, met solisten waaronder Parikian, Ricci, Jaqueline du Pré, Ogdon en Barenboim. Peter Serkin voerde verschillende premières opnames uit en Oliver Knussen dirigeert zijn muziek regelmatig. De cantate The Death of Moses ging in première in de 'Seville Cathedral' uitgevoerd door het Monteverdi Choir gedirigeerd door John Eliot Gardiner; Schlussgesang werd voor het eerst uitgevoerd tijdens het 1997 Aldeburgh Festival door Tabea Zimmermann en het BBC Symphony Orchestra onder leiding van Oliver Knussen. Idées fixes, voor dertigste seizoen van het London Sinfonietta, werd voor het eerst uitgevoerd o.l.v. Oliver Knussen in december 1997.

Premières in 2001 waren o.a. twee orkestwerken voor het Halle Handel Festival en de BBC Proms en een Suite voor Pamela Frank en Peter Serkin in opdracht van de Harvard Musical Society. Dit werk is onderdeel van het repertoire van Midori, en speelde een hoofdrol in haar baanbrekende 2005 Contemporary Music Project.
...around Stravinsky, geschreven voor het Nash Ensemble, en ging in maart 2002 in première. Zijn Piano Quintet, in opdracht van Carnegie Hall voor Peter Serkin en het Orion Quartet, werd voor het eerst uitgevoerd tijdens het Aldeburgh Festival in juni 2002 door Tom Poster en het Brodsky Quartet. Peter Serkin en het Orion Quartet voerden de première in de V.S. uit in de Zankell Hall in september 2003.

In 2003 voltooide Alexander Goehr een opdracht van Koussevitsky, Marching to Carcassone, voor Peter Serkin en het London Sinfonietta gedirigeerd door Oliver Knussen. Een nieuwe versie voor volledig orkest ging in juli 2005 in première met Serkin en het Ottawa Symphony Orchestra.

Andere latere werken, een orkestwerk, Adagio (Autuporträt) in opdracht van de Musikalischen Akademie des Nationaltheater-Orchesters Mannheim e.V; Fantasie, voor Paul en Huw Watkins (die ook zijn Cello Sonata opgenomen hebben); een serie pianostukken, Symmetry Disorders Reach, welke ook de basis vormen voor lezingen die Goehr samen met Huw Watkins geeft en een zang cyclus Dark Days.

Bron o.a.: www.schott-music.com


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 142.