kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 24-03-2008 voor het laatst bewerkt.

Wouter Paap

Nederlands componist en muziekjournalist en essayist, geboren Utrecht 7 mei 1908, gestorven Baarn 7 oktober 1981

Wouter Paap studeerde naast zijn schoolopleiding piano bij Hester Wegerif en behaalde in 1926 zijn piano-diploma van de Koninklijke Nederlandsche Toonkunst-Vereeniging. In 1927 behaalde hij zijn onderwijzersdiploma. Van 1928 tot 1932 zette Paap zijn piano-studie voort bij Lucie Veerman-Bekker aan de Toonkunst-Muziekschool in Utrecht (tegenwwordig conservatorium in Utrecht). Muziektheorie-onderricht kreeg hij van Anton Averkamp. In 1928 startte hij eveneens zijn loopbaan als leerling-journalist bij de Bussumsche courant.

Na zijn muziekstudie vestigde Paap zich als pedagoog muziektheorie in Utrecht en werd in 1934 muziekpedagoog aan de r.k. Kerkmuziekschool te Utrecht.

Rond 1936 maakte Paap kennis met het clavichord, bij een bezoek aan de firma Neupert in Neurenberg tijdens een reis door Duitsland. Hij verwierf een zekere reputatie als bespeler van dit instrument. Paap gaf lezingen en clavichordconcerten, waarmee hij de belangstelling voor het instrument bevorderde. In 1954 schreef hij er een Thema met variaties voor.

Als componist was Paap autodidact. Aanvankelijk richtte hij zich op muziek voor de beiaard, zijn eerste werk in 1933 was Suite voor carillon. Tussen 1937 en 1960 componeerde hij voor uiteenlopende instrumenten vaak in opdracht van overheidsorganen of particuliere instellingen. Zijn muziek had over het algemeen een luchtig speels karakter, geschreven in een gematigd modern idioom, verwant aan het Franse impressionisme.

Wouter Paap begon al tijdens zijn studie aan het conservatorium muziekhistorische en letterkundige essays te schrijven. In 1936 verscheen zijn eerste grote zelfstandige werk Anton Bruckner Zijn land, zijn leven zijn kunst, daarna schrijft hij nog biografieën over Beethoven (1948), Mozart Portret van een muziekgenie (1962) en Alphons Diepenbrock Een componist in de cultuur van zijn tijd (1980). Tot Paap's vriendenkring behoorden veel schrijvers, dichters, schilders en musici, wat leidde tot twee boeken, Literair leven in Utrecht tussen de beide wereldoorlogen (1970) en Muziekleven in Utrecht tussen de beide wereldoorlogen (1972). Hij schreef literaire essays in Criterium, De Gemeenschap, Roeping en, als muziekredacteur, vooral in De Nieuwe Eeuw (tot 1948).

Paap volgde gedurende 40 jaar het Utrechtse muziekleven als schrijver van essays over muziekgeschiedenis en als muziekrecensent in Utrechtse en landelijke dagbladen, waaronder in het Utrechtsch Dagblad/ Nieuw Utrechtsch Dagblad, Het Centrum', De Tijd, NRC en de Volkskrant. Ook als radiospreker genoot hij bekendheid.

In 1946 werd op initiatief van Paap het tijdschrift Mens en Melodie opgericht, een maandelijks verschijnend muziektijdschrift, waar hij tot 1975 hoofdredacteur van was. Hij schreef vele artikelen voor dit tijdschrift onder eigen naam en onder pseudoniem, over problemen en vraagstellingen die meestal het hedendaagse muziekleven raakten. Artikelen die betrekking hadden op de meest uiteenlopende onderwerpen, de muziekgeschiedenis, de muziekpedagogie, de muziekpolitiek, nieuw verschenen composities of boeken, de amateuristische muziekbeoefening, de concertpraktijk, muzieksociologie etc.

Zijn geschrift Wegen en dwaalwegen der muziekkritiek (1978) neemt een unieke plaats in in de muziekhistorische literatuur, omdat het het eerste is in dat genre. Doortrokken van op persoonlijke ervaring en overtuiging gebaseerde uitingen geeft Paap zijn visie op zowel de inwendige als de uitwendige factoren die de muzikale dagbladkritiek bepalen. Andere geschriften, een Toscanini biografie, de publicatie in boekvorm van Mens en Melodie (inleiding tot het genieten van muziek), Moderne Kerkmuziek in Nederland, De Johannes Passion van J.S. Bach, De negen symfonieën van Beethoven.

composities o.a. pianomuziek: Passacaglia voor 2 piano's (1942), Sonatine (1944); orkestwerken: Symfonietta (1938), Scherzo (1939), Passacaglia (1947), Guirlanden van muziek (1948).

websites: www.dbnl.org en www.inghist.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 184.