muziekbus







Distance de Fee (Toru Takemitsu)


Toru Takemitsu

Toru Takemitsu geboren Tokyo 8 oktober 1930, gestorven Tokyo 20 februari 1996
Japans componist

De autodidact Toru Takemitsu, die hier bekend is als componist van filmmuziek.(onder andere „Ran"), wilde een verbinding tot stand brengen tussen traditionele Japanse muziek enerzijds en de mogelijkheden van de nieuwe, moderne compositietechniek en de elektronische muziek anderzijds. Takemitsu gebruikte daarbij magneetbanden, beeld en zelfs ruis.

levensloop
Na de oorlog besloot Toru Takemitsu componist te worden en begon in 1948 bij Yasuji Kiyose compositie te studeren, maar bleef in wezen autodidact.

Op zijn twintigste jaar debuteerde Takemitsu met het werk Lento in Due Movimenti voor piano.

Al vroeg interesseerde Takemitsu zich voor vele niet muzikale vormen van kunst zoals moderne schilderkunst, literatuur (in het bijzonder poëzie), theater en film. In 1951 stichtte Takemitsu samen met andere componisten en kunstenaars uit verschillende disciplines de Groep "Experimental Workshop", een mixed-media groep, die al snel bekend werd om zijn avantgardistische multimediale activiteiten.

Takemitsu kreeg voor het eerst publieke erkenning als componist in de late vijftiger jaren, met zijn Requiem voor strijkers (1957). Zijn interesse in verschillende kunstvormen en zijn autodidacte status had een grote invloed op zijn avant-garde stijl. Hij gebruikte al tape-recorders om Muziek Collages van 'echte' geluiden (musique concrète) te creëeren in 1950, Water Music (1960), Kwaidan (1964).

In het begin van de jaren zestig manifesteerden zich twee nieuwe invloeden in Takemitsu's muziek: traditionele Japanse muziek (bijv. November Steps, 1967, voor biwa, shakuhachi en orkest) en de natuur (bijv. ARC I, 1963, voor orkest, A Flock Descends into the Pentagonal Garden, 1977, voor orkest).

Ter gelegenheid van de wereldexpositie EXPO 1970 in Osaka, was Takemitsu muzikaal leider van het theater project, "Space Theater of Street Pavilion".

Terwijl in zijn vroege werken de invloed van Schönberg en Berg te vinden waren, werd de Franse compositiestijl, in het bijzonder die van Debussy de basis voor zijn daaropvolgende werk. Ook was Takemitsu zeer gevoelig voor andere muziekstijlen als jazz, chanson, popmuziek en, als fervent filmfan, componeerde hij filmmuziek, bijv. Ran, Dodes’ka-Den.

Toru Takemitsu documentary
Hoewel Takemitsu thuis was in de electronische media en de filmmuziek, zijn zijn meest karakteristieke werken voor kamerensemble en groot orkest.

Zijn 12 Songs for Guitar (1977), waarin hij arrangementen van popklassiekers voegde, zijn het bewijs van zijn liefde voor lichte muziek. Takemitsu was vooral een instrumentale componist en als aanhanger van de musique concrète, gebruikt hij zelfs in zijn electronische werken uitsluitend natuurlijke klanken in plaats van electronische.

Takemitsu doceerde compositie aan de Yale Universiteit en werd door vele universiteiten in de V.S., Canada en Australië als docent of composer in residence uitgenodigd en werd vele eerbewijzen en prijzen toegekend, waaronder de UNESCO-IMC Music Prize 1991 en de University of Louisville Grawemeyer Award for Music Composition in 1994 voor Fantasma/Cantos).

Takemitsu stierf op 20 februari 1996 in Tokyo. Om hem te herdenken realiseerde Peter Mussbach en de Berliner Staatsoper Unter den Linden 2004, het project My Way of Life bestaand uit verscheidene composities van Takemitsu.

Enkele werken: Vocalismus A I (1956); Solitude sonore (1958); Coral island (1962); Novembersteps I (voor Japans instrumentarium, 1967); Gémeaux (1972).

Bron: www.schott-music.com

privacybeleid