kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Tom Barman

De Vlaamse muzikant, Songwriter en regisseur Tom Barman (Antwerpen 1972) is de frontman van de veelgeprezen Belgische band dEUS.

Tom Barman heeft een Vlaamse moeder met Hongaars bloed en zijn vader was een Noorse zeeman. Hij werd geboren op de eerste dag van het jaar 1972. In een interview vertelde hij dat het niet vreemd is dat zijn teksten van alcohol doordrenkt zijn: 'Ik ben geboren op een feestdag, de 1ste januari, uit een beschonken moeder, op de wereld gebracht door een beschonken dokter, onder de naam Barman, waar moet ik anders over zingen?'
Hij is begonnen als straat muzikant en speelde de hits van dat moment. 'Ik heb maanden geleefd van R.E.M's losing my religion.' Samen met Stef Camil Carlens (nu Zita Swoon) richt hij dEUS op.

Barman studeerde aan de filmschool St.-Lucas in Brussel maar verkoos een muziekcarrière met zijn rockgroep dEUS en maakte zijn studies niet af.

Albums dEUS: ‘Zea’ (1993), ‘Worst case scenario’ (1994), ‘My Sister is my clock’ (1995), ‘In a bar under the sea’ (1996) en ‘The ideal crash’ (1999).

dEUS kwam in 1992 in de finale van Humo's Rock Rally. Een jaar later komt hun enthousiast onthaalde EP 'Zea' uit.

Het eerste album "Worst Case Scenario" (1994), met als eerste single het stevige punknummer "Suds & Soda" tot de onconventionele popsounds van "Via" en het introspectieve "Hotellounge" (Be The Death Of Me), veroverde de Belgische ether en van daaruit de rest van Europa om uiteindelijk aan de overkant van het kanaal het muzikale hart van Europa te beroeren. Na succesvolle concerten over heel Europa veroverde dEUS een plaats in de bloeiende muziekscene van het midden van de jaren '90 .

De weinig geruchtmakende release van het non-conformistische "My Sister = My Clock" (1995) was een ongewoon album, ontstaan na het schrijven van b-sides voor de single Hotellounge. En, er was ook een eerste afvaller: gitarist Rudy Trouvé. Rudy werd vervangen door de Schot Craig Ward die zich zou ontpoppen tot een vaste waarde op de volgende twee albums.

Ondanks zijn muzikale activiteiten met dEUS kon hij zijn filmische talenten wel gebruiken, onder meer met het regisseren van de videoclips voor dEUS en met het maken van een korte film in 1996: Turnpike.
De clip van Turnpike, met Seymour Cassel, werd getoond op filmfestivals als Villa do Conde, Berlijn en Rotterdam, en liep in verscheidene Europese steden als voorfilm van ‘Trainspotting’.

Het tweede album, "In A Bar Under The Sea" (1998), werd geproduced door Eric 'Drew' Feldman, de veteraan van de Captain Beefheart Magic Band, die ook in PJ Harvey's band en bij de Pixies had gespeeld. dEUS had een album klaargestoomd dat muzikaal niet alleen verrassend eclectisch was, maar ook op harmonische wijze samenhing: van het cinematografische panorama van de zestiger jaren uit "Theme From Turnpike", via het wervelende dans- en popnummer "Little Arithmetics" tot de avant-garde grunge van "Roses" en de zacht prikkelende en zinnenstrelende lovesong "Serpentine". Na de voltooiing van het album hield ook bassist Stef Kamil Carlens het voor bekeken. Hij ging zich voortaan bezighouden met z'n eigen band, Zita Swoon. Danny Mommens viel in.

Voor de clip van ‘Roses’ kreeg Tom Barman op de Midem-beurs de prijs voor Best Low Budget Production (Cannes, 1998).

Dit hoofdstuk werd afgesloten met een derde album: "The Ideal Crash" (1999) dat in Spanje werd opgenomen onder de leiding van David Bottrill. "Ideal Crash" was al even intuïtief als experimenteel, het maakte meteen ook duidelijk dat het maken van succesvolle muziek niet meteen gelijkstaat met het smoren van iedere vorm van creativiteit. Singles als "Instant Street", "Sister Dew" en "The Ideal Crash" werden naast het klassieke dEUS-repertoire maandenlang door radiostations over heel Europa de ether ingestuurd. Op dat moment speelde dEUS ook voor uitverkochte zalen en loste de hooggespannen verwachtingen in. Hun laatste optredens waren onvergetelijk : vriend Tim Vanhamel (Millionaire, Evil Superstars, Eagles Of Death Metal) kwam bij de band als derde gitarist, terwijl de typische viool van Klaas Janszoons vuurspuwers en dansers begeleidde in een spektakel dat gebrand staat op het netvlies van iedereen die het geluk had dit te mogen aanschouwen. Het waren de hoogdagen van dEUS en ze hadden die op hun manier bereikt.

Tussen ’93 en ’99 deed hij meer dan 600 optredens met de groep, in Europa en Noord-Amerika.
En toen stond de tijd even stil, op de singlescollectie van "No More Loud Music" (2001) na, waarin ze zich nogmaals profileerden als een van de meest creatieve bands van de laatste tien jaar.

Opera Van Vlaanderen geregisseerd. In 1999 besloot de dEUS-frontman een sabatjaar te nemen om een langspeelfilm te schrijven en te verfilmen. Het jaar zou langer duren dan voorzien... In de zomer van 2002 maakte hij zijn debuut als speelfilmregisseur met Anyway the Wind Blows die in 2003 in de zalen een redelijk succes kende.
Antwerpen, begin juni. Op een broeierige vrijdag dromen acht mensen van een ander leven. Er is wind en muziek, politie en paranoia, roddel en ruzie. Er is een oud virus, een verdwaalde frisbee, een dood paard, en, dolend door de stad, een raadselachtig fenomeen genaamd Windman die de pijn van iedereen voelt maar zichzelf niet lijkt te kunnen helpen. ‘s Avonds wacht hen een feest... Soundtrack met muziek van Herbie Hancock, Squarepusher, Queens of the Stone Age, Charles Mingus, Yazoo, Magnus en vele anderen.

film en op muzikaal gebied dEUS trad Tom Barman solo op met pianist Guy Van Nueten, speelde als dj, en richtte samen met CJ Bolland en Peter Vermeersch een nieuwe groep op, Magnus, die te horen is op de soundtrack van Any Way The Wind Blows. Met Magnus nam Barman in 2003 ook een plaat op die in 2004 in de winkelrekken lag: The Body Gave You Everything. Enkele nummers van deze plaat gebruikte Barman ook in Any Way the Wind Blows. Op Magnus' debuutalbum staan ook gastbijdragen van onder andere Mauro Pawlowski, Tim Vanhamel (Millionaire) en Peter Vermeersch.

2005 : een nieuw hoofdstuk dient zich aan met de terugkeer van dEUS. Een nieuw album, nieuwe bandleden en een nieuwe passie. Drummer Stéphane Misseghers (ex-Soulwax) kwam bij de groep voor ze aan het nieuwe album begonnen. Tegen de herfst van 2004 was de groep compleet nadat ook bassist Alan Gevaert (vroeger Chris Withley & Arno) zich bij de band had gevoegd en Craig Ward plaats had geruimd voor trouwe vriend en collega Mauro Pawlowski. De introductie-tournee in Frankrijk en Engeland was meteen uitverkocht en recensies hadden het over de terugkeer van de verloren zoon.

De komst van een vierde studioalbum 12 september 2005 met nieuwe songs doet fans watertanden, maar het zal ook een nieuw publiek bekoren. De weg ligt open voor dEUS' nieuwe album "Pocket Revolution". dEUS vertrok op tournee door België, Frankrijk, Nederland, de rest van Europa en Amerika.

In 2005 was hij gast bij het bekende Nederlandse programma Zomergasten. Eind dat jaar werd hij genomineerd voor de titel De Grootste Belg. Hij eindigde op nr. 65.

Op 1 oktober 2006 organiseerde hij samen met Arno en Sioen de 0110-concerten.

Bron: www.vpro.nl/zomergasten


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 204.