kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 30-09-2008 voor het laatst bewerkt.

Terry Riley

Amerikaans componist, geboren Colfax, Californië, 24 juni 1935

Terry Riley studeerde aan Shasta College, San Francisco State University, San Francisco Conservatory en aan de University of California Berkeley, waar hij een MA in compositie behaalde. Zijn compositieleraren waren onder meer Wendall Otey, William Denny, Seymour Shifrin en Robert Erickson. Hij kreeg tegelijkertijd een opleiding in jazz-piano doordat hij zichzelf in zijn collegetijd financieel onderhield door piano te spelen in clubs.

Terry Riley in C, door Plastic Acid Ensemble

Terwijl Riley in 1960 aan Berkeley studeerde sloot hij een levenslange vriendschap met zijn medestudent La Monte Young. Beide componisten hadden een achtergrond in jazz-optredens en muzikale interessen, waaronder improvisatie en niet-westerse muziek. Behalve dat ze samen happenings organiseerden, werkten ze samen voor Anna Halprin's dans theater.

Nadat Riley zijn graad had behaald in Berkeley in 1961, sloot hij zich korte tijd aan bij de Fluxus beweging in New York, voordat hij zich inscheepte om naar Europa te gaan.
Met zijn vrouw en dochtertje bracht hij drie maanden door in zuid-Spanje, waarbij hij regelmatig uitstapjes maakte naar Marokko, waar hij direct een connectie voelde met de muziek aldaar. Daarna maakte Riley een tour door Europa, waarbij hij in zijn onderhoud voorzag als cocktail pianist in nachtclubs van de Amerikaanse luchtmacht en zich tenslotte vestigde in Parijs.

In Parijs werkte Riley samen met de Amerikaanse toneelschrijver Ken Dewey aan verschillende projecten, tot de moord op president John F. Kennedy hem dwong om terug te keren naar de V.S. Om een hulde te brengen aan de president sloten de nachtclubs van de luchtmachtbases een periode en had Riley geen werk.

In C
Het jaar daarop in San Fransisco componeerde Riley In C, dat zijn première beleefde in het San Francisco Tape Music Centre in november 1964, met in het ensemble nieuwe muziekfiguren zoals Steve Reich, Pauline Oliveros, Ramon Sender, Morton Subotnick en John Gibson. Sinds zijn première heeft In C een lange en diverse uitvoeringsgeschiedenis.
Een uitvoering in Mexico City duurde drie uren, uitgevoerd door het symfonie orkest met 16 marimba's. Een divers aantal instrumentale groepen heeft het werk gepresenteerd, waaronder een groep met massale electrische gitaren, de Shanghai Film Music Orchestra die traditionele Chinese instrumenten gebruikte, de zes piano's van Piano Circus en verschillende rockmuzikanten samengebracht door de popgroep Pulp.
Het werk werd in Darmstadt als een 'practical joke' gezien, waar de uitvoering in 1969 werd gesaboteerd door de huislichten aan te doen.

Het uitbrengen van In C op Columbia Masterworks was een populair succes en speelde een belangrijke rol in de vestiging van zowel Terry Riley's reputatie als die van het minimalisme. Een tweede album A Rainbow in Curved Air volgde in 1969 en werd gelijkaardig populair. Zijn invloed was vooral voelbaar onder rock musici, waaronder de bands Soft Machine, Curved Air en The Who (wiens hit uit 1971 Baba O’Riley, genoemd naar Riley, passages uit het album aanhaalde).
Riley's invloed op de populaire muziekwereld ging nog verder na het uitbrengen van The Church of Anthrax in 1970, een samenwerking met John Cale van de Velvet Underground, opgenomen in 1968.

In 1965 verhuisde Terry Riley voor vier jaar met zijn gezin naar New York City. Hij zong acht maanden met La Monte Young's Theatre of Eternal Music, voordat hij in 1966 de groep verliet om solo optredens te gaan doen van zijn eigen muziek. Tegen 1968 was hij algemeen bekend om zijn all-night solo optredens die tot negen uren duurden.

Pandit Pran Nath
In 1970 reisde Riley naar New Delhi, waar hij Hindoestaanse muziek ging studeren bij Pandit Pran Nath. Sinds hij in 1964 een Indiaas klassieke muziekconcert had bijgewoond, uitgevoerd door Ravi Shankar en Alla Rahka, was hij zeer geïnteresseerd geraakt in deze muziek en had hij tabla drums gestudeerd. Riley zette zijn studie bij Pran Nath voort in kirana vocale muziek. Hij trad regelmatig met de legendarische zanger op in concerten als tampura, tabla en vocaal begeleider gedurende 26 jaar tot Pran Nath overleed in 1996.

Mills College en Kronos Quartet
In 1972 ging Riley terug naar Californië, waar hij tot 1980 lesgaf in Hindoestaanse muziek en compositie aan Mills College. Ondertussen bleef hij solo optredens geven in tournees door de V.S. en Europa.

Terwijl Riley doceerde aan Mills College, raakte hij bevriend met David Harrington, violist en leider van het Kronos Quartet. Dit was het begin van een lange samenwerking die resulteerde in de compositie van een groot aantal werken door Riley voor het Kronos Quartet waaronder 13 strijkkwartetten, een kwintet, Crows Rosary en een concerto voor strijkkwartet.
Dit leidde weer tot samenwerkingen met vele andere ensembles en uiteindelijk tot het componeren van orkestwerken, met opdrachten van het Carnegie Hall Centennial (Jade Palace, 1990) en het Salzburg Festival (The Sands, 1990). Hij werkte ook samen met solisten, waaronder sitar- en tabla- artiest Krishna Bhatt en contrabassist Stefano Scodanibbio.

Riley vormde in 1989 zijn eigen ensemble Khayal. In 1993 vormde hij een theatergezelschap, de Travelling Avant-Garde, om op tournee te gaan met zijn kameropera The Saint Adolf Ring, gebaseerd op het werk van de schizofrene kunstenaar Adolf Wölfli.

Als toegewijde vader, besteed Riley veel van zijn energie aan het componeren van werken voor zijn zoon de gitarist Gyan. Hij staat iedere ochtend vroeg op om raga te practiseren voordat hij improviseert, musiceert en componeert in zijn huis aan de voet van het Sierra Nevada gebergte in Noord Californië. Een deel van elk jaar besteed hij aan het maken van tournees inclusief elke maand februari een reis naar New Delhi voor optredens en workshops.

website: www.terryriley.com, www.topologymusic.com


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 55.