kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Stan Kenton

eigenl. Stanley Newcomb Kenton geboren Wichita/Kansas, 15-12-1911, aangifte geboorte 19-2-1912, gestorven Los Angeles, 25-8-1979
Amerikaans bandleider, jazzpianist en componist

Stan Kenton was één van de bekendste orkestleiders van de Amerikaanse jazzwereld en wordt in de jazzmuziek sinds 1941 als vertegenwoordiger van de "progressive style" beschouwd. Kenton groeide op in Los Angeles. Na het afmaken van zijn middelbare school speelde hij in verschillende kleine bandjes in Los Angeles, San Diego en Las Vegas.

Als kind kreeg hij eerst piano- en compositie-onderricht van zijn moeder Stella, die zijn interesse in de impressionisten opwekte. Vervolgens studeerde Kenton bij Frank Hurst, een theater organist en bij Earl "Fatha" Hines, wiens pianolessen vaak plaatsvonden in diens hotelkamer, waarbij ze een stoel met een masonieten zitting als toetsenbord gebruikten (beiden hadden ze een goed genoeg gevoel voor klankleur, dat ze geen echte piano nodig hadden).
Op zijn zestiende jaar maakte hij zijn eerste arrangementen.

In 1933 kwam hij als pianist bij de band van Everett Hoagland, die in de Rendezvous Ballroom in Balboa Beach, California optrad, en later, toen Hoagland zijn progressieve sound veranderde, bij diens opvolger Russ Plummer. Daarna werkte hij bij Gus Arnheim, Vido Musso en Johnny Davis.

In 1941 richtte Stan Kenton zijn eigen band op, bestaand uit 3 trompetten, 3 trombones, 5 saxofoons en 4 man ritmesectie, waarvoor de arrangementen werden geschreven door Ralph Yaw en Kenton zelf. Tussen 1942 en 1947 groeiden de trompetsectie en de trombonesectie van 3 naar 4. Na de opname van de door hemzelf geschreven herkenningsmelodie Artistry in Rhytm in 1943 werd zijn band bekend door heel Amerika en de band werd naar dit thema vernoemd. Er kwam nog een arrangeur bij Pete Rugolo.

In 1945 werd Pete Rugolo de belangrijkste arrangeur van de band. In 1947, de band heette de Progressive Jazz Orchestra, werd de kopersectie uitgebreid tot 5 trompetten en 5 trombones.

In januari 1950 formeerde Stan Kenton zijn grootste band ooit, een 40-mansband genaamd Innovations in Modern Music Orchestra. Deze band bleef twee jaar bij elkaar en introduceerde componisten als Bob Graettinger en Shorty Rogers.

In 1952 reduceerde Kenton de band tot een 19-mans formatie, de New Concepts of Artistry in Rhythm Orchestra genaamd, die een aantal memorabele jazz-albums produceerde met nieuwen als William Russo, Lennie Niehaus en Bill Holman (en later Gerry Mulligan, Bill Mathieu en Johnny Richards) samen met oude standbys Gene Roland en Pete Rugolo.

In 1956 ging Stan Kenton naar Engeland en maakte hier een succesvolle toernee. In 1960 voegde Kenton 4 mellofonen toe aan het orkest en het Mellophonium Orchestra trad op met arrangementen als Malaguena, op het Grammy-winnende Adventures in Jazz, Johnny Richards' West Side Story, Adventures in Time (allebei Grammy winnaars) en een hele rij andere plaatopnamen. Daarna bleef Kenton actief met verschillende bands en plaatopnamen.

Zijn laatste optreden was in augustus 1978 een jaar voordat hij stierf. Stan Kenton stierf op 25 augustus 1979, nadat hij een week eerder een beroerte had gehad.

De waarde van zijn muziek varieerde sterk met welke arrangeurs hij werkte. Het concertwerk met Bob Graettinger, wel modern, geen jazz. De eenvoudige nummers waarvan sommige met zang, die de band commercieel omhoog brachten. De swingende arrangementen van Shorty Rogers, Gerry Mulligan en Bill Holman, die de meest waardevolle bijdrage aan de jazz hebben geleverd.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 11.