kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 08-12-2008 voor het laatst bewerkt.

Pierre Henry

Pierre Henry geboren Parijs 9-12-1927
Frans componist

Pierre Henry werd, evenals Pierre Schaeffer, gezien als een pionier in het genre Musique Concrète (stijl die gebruik maakte van opgenomen geluiden) van de electronische muziek.

Pierre Henry studeerde aan het conservatorium van Parijs, waar hij leerling harmonie was bij Olivier Messiaen, leerling slagwerk bij Passeronne en leerling compositie bij Nadia Boulanger.

In 1949 ontmoette hij Pierre Schaeffer met wie hij de GRM (Groupe de recherches musicales) oprichtte, gewijd aan het experimenteren met musique concrète. Het is overigens in samenwerking met Schaeffer dat hij in 1950 la Symphonie pour un homme seul, in 1951 de opera 'concret' Orphée en veel later in 1953 de elektronische balletmuziek le voile d'Orphée schrijft. In le voile d'Orphée vindt men al de uitrekking van de duur van het stuk, karakteristiek voor zijn stijl, en de aanwezigheid van de dood, die niet ophoudt hem te inspireren.

C'est d'ailleurs en collaboration avec celui-ci qu'il va écrire notamment la Symphonie pour un homme seul (1950) et l'opéra «concret» Orphée (1951), repris plus tard (1953) avec l'étonnante séquence «le voile d'Orphée», où l'on trouve déjà l'étirement de la durée, caractéristique de son style, et la présence de la mort, qui ne cessera de l'inspirer.

Verder componeerde Pierre Henry de eerste musique concrète die verscheen in een commerciële film, de korte film Astrologie ou le miroir de la vie uit 1952.

Nadat hij zijn eigen studio had opgericht Apsomé (1960), ondernam hij een lange samenwerking met de choreograaf Maurice Béjart (Messe pour le temps présent).
Eerst werkend in de richting van een zekere zuivering, met het ballet Le Voyage (1962), vervolgens Le Livre des morts tibétain en les célèbres Variations pour une porte et un soupir (1963), keert hij terug naar een zekere grilligheid met la Messe de Liverpool (1967-68) en l'Apocalypse de Jean (1968), of de werken van een licht onmatig streven zoals la Dixième symphonie, gigantesque collage d'extraits des neuf symphonies de Beethoven (1979), of le spectacle des Noces chymiques (1980), waarvan hij tegelijkertijd de componist en de regisseur was.

Door zijn vruchtbaarheid, zijn neiging voor het uiterste en zijn buitengewone verbeeldingskracht, wordt Pierre Henry beschouwd als één van de grootste componisten van de electro-akoestische muziek van zijn tijd; hij is ook één van de grote scheppers van deze tijd.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 109.