kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Peggy Lee

Peggy Lee geboren Norma Deloris Egstrom, 26 mei 1920, Jamestown, North Dakota, VS
Amerikaanse zangeres, songwriter en actrice

Scandinavische afkomst, haar grootouders waren Zweedse en Noorse immigranten. Ze had een moeilijke jeugd en haar moeder stierf op haar vierde jaar; toen haar vader hertrouwde had ze een slechte relatie met haar stiefmoeder. Haar vader raakte aan de drank en op haar veertiende moest zij zijn werkzaamheden verrichten aan het lokale spoorwegdepot.

Aangemoedigd door de erkenning die zij kreeg voor haar zang in de glee club van de middelbare school, het kerkkoor en semi-professionele college bands, ging Norma in 1938 na haar eindexamen naar Hollywood. Hoewel ze wel een kort zang engagement kreeg in de Jade Room, maakte ze weinig indruk en moest ze onder meer als serveerster werken.

Ze besloot haar geluk dichter bij huis te zoeken en vond werk als zangeres bij het radio station WDAY in Fargo, North Dakota, wiensmanager Ken Kennedy haar naam veranderde in Peggy lee. Om haar inkomen te vergroten werkte ze enige tijd als broodsnijder in een bakkerij in Fargo. Haar vooruitzichten op een carrière werden beter, toen ze naar Minneapolis verhuisde, waar ze in het erstaurant van het Radisson Hotel zong, verscheen in een Standard Oil radio show en zong met Sev Olsen's band. Ze werd echt belangrijk toen ze zangeres werd in de band van Will Osborne, maar drie maanden nadat ze bij de groep gekomen was ging die uit elkaar in St Louis en ze kreeg een lift van de manager naar Californië.

In de Doll House in Palm Springs Californië, ontwikkelde Peggy Lee voor het eerst de soft en "cool" stijl, die haar handelsmerk werd. Omdat het haar niet lukte boven het rumoer van haar publiek uit te komen, probeerde zij hun aandacht te trekken door haar stem lager te maken. Hoe zachter ze zong, hoe stiller het publiek werd. Ze heeft dit geheim nooit vergeten en het heeft haar stijl zijn karakteristieke combinatie van het delicate en het prikkelende, het hese en het verleidelijke. Een van de leden van het Doll House publiek was Frank Bering, de eigenaar van Chicago's Ambassador West Hotel, die Peggy Lee uitnodigde in zijn zaak de Buttery Room op te treden.

In Chicago, werd ze in 1941 ingehuurd als lid van de zanggroep The Four of Us, om te zingen in het Ambassador West Hotel. Tijdens dit engagement werd ze gehoord door Mel Powell, die Benny Goodman uitnodigde om naar haar te luisteren. Goodman's vaste zangeres, Helen Forrest, zou vertrekken en Lee werd ingehuurd als haar vervangster.

Peggy Lee werd lid van Goodman's band in juli 1941, op het hoogtepunt van de populariteit van de band en ruim twee jaar lang tourde ze door de VS, waarbij ze optraden in hotels, op schoolfeesten, in theaters en radio programma's. Veel van haar succes wijdt ze aan haar leerschool in de big bands. "Ik leerde meer over muziek van de mannen met wie ik in bands werkte, dan ik ergens anders heb geleerd", heeft ze gezegd. "Zij leerden me discipline en de waarde van repeteren en zelfs hoe te oefenen.... Zingen in een band leerde ons het belang van de wisselwerking met de muzikanten. En we moesten dichtbij het arrangement blijven." In juli 1942, nam Peggy Lee haar eerste superhit op Why Don’t You Do Right?. Het verkocht meer dan een miljoen exemplaren en maakte haar beroemd.

Ze kwam bij de band voor een engagement in de College Inn en zong al na een paar dagen bij een opname. Een song uit die periode, Elmer’s Tune, was een groot succes. Andere populaire opnamen met Goodman waren How Deep Is the Ocean?, How Long Has This Been Going On?, My Old Flame en Why Don’t You Do Right?.

In maart 1943 trouwde Peggy Lee met Dave Barbour, de gitarist uit de band van Goodman en kort daarna verliet ze de band. Na de geboorte van haar dochter in 1944, werkte zij succesvol met haar man aan de West Coast. In 1944 ging ze opnemen voor Capitol Records, waarvoor ze een lange rij hits geproduceerd heeft, waarvan vele met tekst en muziek van Lee en Barbour, waaronder: It’s a Good Day, I Don’t Know Enough About You, Mañana (waarvan meer dan 2.000.000 exemplaren verkocht werden), What More Can a Woman Do? en That Old Feeling en Golden Earrings (verkocht meer dan 1.000.000 exeplaren), die niet door Lee en Barbour geschreven waren. Vandaag de dag heeft Peggy Lee een topclassificatie als songwriter bij de 'American Society of Composers, Authors and Publishers'.

Ze trad ook op met Bing Crosby op de radio. In de late veertiger en vroege vijftiger jaren, maakte ze verscheidenen populaire opnamen voor Capitol, waarvan de orkestpartijen vaak door Barbour waren gearrangeerd en gedirigeerd. Lee's hitsingle Fever, was ook een samenwerking met Barbour [sic]. Haar album Black Coffee uit 1953 was met name succesvol, evenals Beauty and the Beat en paar jaar later. Op deze albums en andere uit die periode werd Lee vaak begeleid door jazz-musici, waaronder Jimmy Rowles, Marty Paich en George Shearing.

In 1950 had Peggy Lee haar eerste korte filmverschijning in Paramount’s Mr. Music, met Bing Crosby in de hoofdrol [sic ; ze was eerder verschenen in Stage Door Canteen, The Powers Girl en verschillende korte films]. In 1953 speelde een hoofdrol tegenover Danny Thomas in Warner Brothers remake van de eerdere gesproken film van Al Jolson, The Jazz Singer en kreeg goede kritieken. Voor haar optreden als moedeloze alcoholistische blues zangeres in Pete Kelly’s Blues (Warner Brothers, 1955) kreeg ze een nominatie van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences. In de stemming van 1955 uitgevoerd door de Raad van Film Organisaties, stemde het filmpubliek op haar voor het "Audie" beeldje.

Peggy Lee heeft niet alleen opgetreden in films, ze heeft er ook muziek en teksten voor geschreven. Ze schreef de thema muziek voor Johnny Guitar (Republic, 1954) en voor About Mrs. Leslie (Paramount, 1954). Ze droeg bij aan de partituren van twee George Pal cartoon features, Tom Thumb (MGM, 1958) en The Time Machine(MGM, 1960) en schreef zij de song He's a Tramp en deed verschillende stemmen (onder meer die van Peg en de siamese katten) voor de lange Walt Disney tekenfilm Lady and the Tramp (Buena Vista, 1955). Voor Anatomy of a Murder (Columbia, 1959), schreef Lee de tekst voor I’m Gonna Go Fishin bij de muziek van Duke Ellington.

Aan het eind van de vijftiger jaren begon het harde werken zijn tol te eisen en ze was enige tijd ziek. Gedurende de zestiger jaren en de daaropvolgende decennia trad Lee veel op, zong ze in concerten, op televisie en maakte ze opnamen, ondanks dat ze regelmatig geplaagd werd door een slechte gezondheid.

In de vroege tachtiger jaren probeerde Peggy Lee de Broadway show Peg, maar het bleek niet in de smaak te vallen en stopte al snel. In de late tachtiger jaren was haar gezondheid weer slecht en tijdens sommige van haar live optredens begon haar stem de verwoesting van de tijd te verraden. Voor haar vele fans leek het niet uit te maken; om de titel van een van haar songs "te parafraseren, "they just loved being there with Peg.

In 1992, al twee jaar gekluisterd aan een rolstoel, volhardde Lee in een rechtszaak, begonnen in 1987, tegen de Walt Disney Corporation voor haar aandeel in de winst van de video's van Lady and the Tramp. Een jaar later ontevreden met de armzalige schikking van 2.000.000 dollar (gescreven met Sonny Burke) en karakter stemmen, bereidde ze zich voor op het schrijven van een boek over de hele zaak.
Ondertussen bleef ze af en toe optreden in cabarets in New York zoals Club 53. In 1993 nam ze een duet op met Gilbert O'Sullivan voor zijn album Sounds of the Loop.

Peggy Lee is één van de "classy" zangeressen van de 20ste eeuw, naast artiesten als Ella Fitzgerald, Billie Holiday, Sarah Vaughan en Betty Carter.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 19.