kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Max Roach

Max Roach - (Mr. Hi Hat)

Max Roach with Abbey Lincoln

Amerikaanse bebop, hard bop jazzdrummer, percussionist en componist, geboren 10 januari 1924 in Newland, North Carolina - overleden 16 augustus 2007

Roach wordt beschouwd als de man die de rol van percussie in moderne jazzmuziek definieerde. Met zijn ritmische innovaties en improvisaties gold hij als een van de architecten van de bebop stijl en moderne jazz. In de jaren veertig en vijftig werkte de muzikant samen met andere jazzlegendes als Charlie Parker, Miles Davis, Duke Ellington en Dizzy Gillespie. Ook schuwde hij de samenwerking niet met bijvoorbeeld rapper Fab Five Freddy. Tot aan zijn dood bleef Roach muziek maken. Daarnaast stond hij bekend als fervent burgerrechtenactivist.

Biografie
Roach werd geboren in Newland, North Carolina. Vier jaar later zou zijn gezin naar een appartement in het New Yorkse Brooklyn verhuizen, waar de vorige bewoners een pianola hadden achtergelaten waarmee hij zijn eerste schreden in de muziek zet. Op jonge leeftijd speelde hij al bugel in een fanfare en via zijn moeder die gospelzangeres was begon hij al op tienjarige leeftijd de kleine trom te bespelen in verschillende gospelbands. Later kreeg hij zijn eerste echte drumstel van zijn vader, wat er toe leidde dat hij al professioneel drumde nog voordat hij van de middelbare school kwam.

Roach begon zijn carrière als drummer al op 16-jarige leeftijd, toen hij in 1940 drie avonden mocht invallen voor Sonny Greer in het beroemde orkest van Duke Ellington.

Zijn prestaties daar brachten hem naar het de legendarische club Minton's Playhouse in Harlem, waar hij samenspeelde met jazzgrootheden Charlie Parker en Dizzy Gillespie. De trompettist en de blazer verfijnden hun muziek in harmonisch en melodisch opzicht steeds meer. Roach antwoordde op die ontwikkeling door de ritmische hartslag van de jazz te verschuiven van de bass drum, wat tot dan toe gebruikelijk was, naar de bekkens en de hi-hat. Zo was hij veel flexibeler als begeleider en werden de ritmes ook interessanter.

In de jaren '40 en '50 speelde Roach bebop met het Charlie Parker Quintet en cool bop met het Miles Davis Capitol Orchestra. Birth of the cool van Miles Davis is mede zo betoverend door Roach.

Met hulp van muzikanten als Thelonious Monk en Bud Powell ontstond zo langzamerhand de bebop. Samen met tijdgenoten en collegadrummers Art Blakey en Kenny Clarke, veranderde Roach de rol van de drums van een begeleidingsinstrument in een onuitputtelijke bron van melodie en ritme.
Roach had razendsnelle handen en was in staat om tegelijkertijd meerdere ritmes aan te houden waarmee hij de jazz voorbij de grenzen van de standaard vierkwartsmaat dreef. Hiermee, samen met zijn gebruik van de bekkens voor melodielijnen, en tomtoms plus de basdrum voor accenten, tilde hij de slagwerker van het niveau van een aangever van het ritme naar een artiest op de voorgrond. Zijn drumsolo's waren even expressief als die van bijvoorbeeld de blazers.

In 1945 bood Coleman Hawkins hem een eerste kans om een plaat op te nemen op het Apollo-label, op de eerste versie van Woody'n You. Later dat jaar neemt hij met Parker en Gillespie enkele beroemde thema´s op, waaronder Billie's Bounce y Now's The Time en werd tevens door Gillespie uitgenodigd om een plaats in te nemen in het eerste bigband project. In 1949 reist hij met Charlie Parker naar Europa om deel te nemen in het eerste jazzfestival van Parijs.

In 1952, het jaar dat hij van het conservatorium afstudeerde, richtte hij met bassist Charles Mingus het label Debut Records op. Daarmee behoorden zij tot de eerste muzikanten met een eigen platenlabel. Het label was echter maar een kort leven beschoren.

Roach liet zich steeds meer gelden als componist. In de jaren vijftig was hij één van de leiders van een hard bop band met de trompettist Clifford Brown.

Na de vroegtijdige dood van Clifford Brown in 1956 bij een auto-ongeluk en de dood van Parker aan een heroïneverslaving volgde een periode van ontreddering. Na zelf aan lagerwal te zijn geraakt, kwam hij er in de jaren '60 met hulp van zijn eerste vrouw, de zangeres Abbey Lincoln, weer bovenop. Roach herstelde zich en bleef zich richten op vernieuwing. Hij omarmde progressieve muzikanten als Eric Dolphy en Booker Little, vormde het percussie-ensemble M’Boom.

Hij schreef in deze periode vooral politiek getinte stukken, zoals op zijn album voor de emancipatie van zwarte Amerikanen We insist! Max Roach's freedom now suite (1960), waarbij zijn toenmalige vrouw zangeres Abbey Lincoln de vocalen zong.

In de jaren vijftig verdween hij naar het achterplan, om in de jaren zestig via de free jazz weer aan de oppervlakte te komen.

Sinds 1972 is hij muziekprofessor aan de University of Massachusetts.

Ook in de jaren tachtig bleef de veelzijdigste jazzdrummer aller tijden openstaan voor het experiment: ‘You can’t write the same book twice’, luidt een van zijn uitspraken.

Toen hij de zestig was gepasseerd speelde hij nog steeds met iedereen die er toe deed. Hij liet zijn toenmalige groep een dubbelkwartet vormen met het Uptown String Quartet, een formatie tot stand brengend waarin ook klassieke muziek tot swingen werd gebracht, ging duetten aan met beeldenstormers als Anthony Braxton en Cecil Taylor, en omarmde zelfs de hiphop in opnamen met rappers en dj’s. En al die tijd bleef de grootmeester in woord en daad zijn eerste voorbeeld eren: swing-icoon ‘Papa’ Jo Jones van de Count Basie band in de jaren dertig.

Woensdag 15 augustus overleed hij in New York, 83 jaar oud. Hij leed al enkele jaren aan dementie.

Websites: www.intotheblue.nl, www.parool.nl, www.volkskrant.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 31.