kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Lee Konitz

Geneva's Move Konitz Lee 1954

In this session we see and hear Lee Konitz (as), Warne Marsch (ts), but in this clip is pianist Billy Taylor. Mundell Lowe on guitar and Ed Thigpen on drums. An instrument I have never seen in the jazz context is the mellophone, here being played by Don Elliot.

Amerikaanse altsaxofonist, geboren in 1927 te Chicago (Illinois)

Lee Konitz speelde in de jaren veertig bij het orkest van Claude Thornhill, de faam van Lee Konitz begon met zijn bijdrage aan Birth of the cool van Miles Davis. Ook zat hij kort bij Stan Kenton. In de decennia hierna heeft Konitz zich ontwikkeld tot een avonturier, die zichzelf door middel van 'education permanente' scherp houdt.

Biografie
Hij studeert klarinet en tenorsaxofoon en in 1945 volgt hij les bij de pianist Lennie Tristano. Vanwege zijn handicap zat Tristano voornamelijk thuis in Chicago, waar hij jonge musici ontving en onderwees. Het was Tristano die de jonge saxofonist aanmoedigde om zijn eigen stijl te ontwikkelen en hem waarschuwde voor 'het gevaar Charlie Parker': "luister naar Charlie Parker, maar wees voorzichtig. Wat hij doet is heel sterk, en het kan je meesleuren zoals het al de anderen doet." 1949 speelt hij samen met Gerry Mulligan en Max Roach op Miles Davis’ legendarische “Birth of the Coool”, een project dat aan de wieg stond van de moderne jazz.. Dat zelfde jaar maakt Lee Konitz opnamen met een andere leerling van Lennie Tristano, de tenorsaxofonist Warne Marsh.

Lee Konitz maakte rond 1950, tijdens de korte periode van de cool jazz, naam als één van de musici rond de blinde pianist Lenny Tristano. Sindsdien trekt hij als freelancer de wereld rond, spelend in talloze combinaties, waarbij met name zijn duetten mijlpalen in de jazzgeschiedenis hebben opgeleverd.

Het huidige spel van Konitz, die zich al jaren geleden van Tristano's invloed heeft losgemaakt, kan niet meer onder de noemer cool jazz worden samengevat. Over de rol van Lennie Tristano in zijn muzikale leven heeft Lee Konitz gezegd: "Ik vermeed de weggetjes die andere musici namen, omdat ze beïnvloed waren door Charlie Parker. Pas daarna realiseerde ik mij dat ik toch iets miste in mijn muzikale opvoeding: zowel de kennis van Parker's muziek als die van ieder ander die schitterende muziek speelde". Lee Konitz' speelwijze werd aardser, eenvoudiger (volgens bevlogen fans van het eerste uur helaas 'gewoner') en raakte dieper geworteld in de melodische traditie.

In de jaren vijftig en zestig speelt hij met Stan Kenton, Gerry Mulligan, Joe Henderson, Elvin Jones, Jimmy Giuffre, Albert Mangelsdorff en Martial Solal. In 1972 speelt Lee Konitz met Charles Mingus in de historische Town Hall in New York. Nadien volgen opnamen met Dave Brubeck, Anthony Braxton en Paul Bley. Konitz is altijd op zoek naar experiment en vernieuwing: 'Als ik me zelf iets hoor spelen wat ik al ken, neem ik de sax uit mijn mond.' Hij is een muzikant die eclectisme hoog in het vaandel draagt en er niet voor terug daagt om zowel te spelen met de Franse accordeonist Francis Varis als met Chick Corea in het kader van de Church of Scientology.

Recent werd hij in het Amerikaanse jazzblad Downbeat verkozen tot altsaxofonist van het jaar. Een bewijs van de onveranderd indrukwekkende zeggingskracht van een van 's werelds meest inventieve en lyrische improvisatoren, wiens carrière al zes decennia omspant.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 160.