kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 25-05-2008 voor het laatst bewerkt.

Ildebrando Pizzetti

Italiaans componist, musicoloog en muziekcriticus geboren Parma 20 september 1880, gestorven Rome 13 februari 1968,

Ildebrando Pizzetti kreeg les van zijn vader Odoardo Pizzetti, een pianist en pianoleraar. In eerste instantie leek het of Pizzetti toneelschrijver zou worden, hij had verscheidene toneelstukken geschreven, waarvan twee uitgevoerd waren. In 1895 koos hij voor muziek en ging hij naar het conservatorium in Parma, waar hij compositie studeerde bij Giovani Tebaldini.

Pizzetti werd bekend door zijn toneelmuziek voor La Nave van D'Annunzio, uitgevoerd in Rome in 1908. In datzelfde jaar ging hij lesgeven in harmonie en contrapunt aan het conservatorium in Florence, dat hij vervolgens leidde van 1917-23.

Sanctus uit Messa di Requiem van Ildebrando Pizzetti

Na La Pisanella uitgevoerd te hebben, de toneelmuziek voor D'Annunzio's drama met dezelfde naam, de Messa da Requiem en andere belangrijke composities, werd hij in 1924 directeur van het conservatorium in Milaan. Pizzetti verliet het conservatorium van Milaan in 1936 en volgde Respighi op als leider van een meesterklas voor compositie aan de Accademia di Santa Cecilia te Rome. Hij bleef hier tot 1958. Onder zijn leerlingen waren Mario Castelnuovo-Tedesco, Olga Rudge, Vito Frazzi en Franco Donatoni.

Pizzetti was eveneens muziekcriticus en schreef verscheidene boeken over de Italiaanse muziek en de Griekse muziek. Ook was hij mede-oprichter van een krant over muziek.

In 1939 kreeg hij de titel "Accademico d'Italia" en in 1949 werd hij de directeur van de Accademia di Santa Cecilia.

Pizzetti werd naast G. F. Malipiero en Casella als een van de meesters van de 20ste eeuwse Italiaanse muziek beschouwd. Hij was doordrongen van een humanistische cultuurgeest en vond zijn technische voorbeelden in de gregoriaanse manier van uitdrukken.

Ildebrando Pizzetti's muziekdramatische werken kan men niet negeren, ook al kan men ze moeilijk voor onsterfelijk houden. Zijn dramatische conceptie - men moet weten dat hij zelf zijn libretto's ontwerpt en zo hij al niet het gegeven zelf bedenkt, houdt hij zich toch uitvoerig met de tekst bezig - maakt zich ten enenmale los van elke geijkte theatervorm, terwijl hij gelijktijdig het po√ętische en het morele element in zijn drama's brengt en dit niet op zichzelf betrekt (zoals bij het burgerlijke verisme), maar het vanuit humanistisch oogpunt beziet.
Men zou kunnen zeggen dat zijn figuren symbolen zijn van gevoelens zoals goedheid, haat, liefde, en hun belevenissen, hoewel persoonlijk, belevenissen van de gehele mensheid. Hij laat zijn keuze voornamelijk vallen op bijbelse onderwerpen, maar hij versmaadt ook andere thema's niet.

Zijn voornaamste opera's zijn Debora e Jaele, Lo Straniero, Fedra (tekst van d'Annunzio). Afgezien van iedere artistieke waardebepaling, was zijn moraliserende invloed uiterst belangrijk, en het valt niet te loochenen dat er geen Italiaanse toonkunstenaar is die niet van zijn voorbeelden geleerd heeft. Zijn werken liggen hoofdzakelijk op het gebied van het theater, doch ook op het terrein van de kamermuziek, en van de symfonische muziek heeft hij menig belangrijke bladzijde geschreven.

Werken: opera: Fedra (tekst van d'Annunzio, 1915), Debora e Jaele (1922), Lo Straniero (1930), Fra Gherardo (1928), Orseolo (1935), L'Oro (1947), Vanna Lupa (1949), Ifigenea (radio-opera, 1950), Cagliostro (1952), La Figlia di Jorio (1954), Assassinio nella cattedrale (1958); toneelmuziek bij La Nave (1905) en La Pisanella (1913) van d'Annunzio, Le Trachinie (1932) van Sophocles; orkestwerken: o.a. Concerto dell'estate (1928), I canti della stagione alta (1930), celloconcerto (1934); koorwerken: o.a. Messa da Requiem (a capella, 1922); kamermuziek: 2 strijkkwartetten (1906, 1933), sonate voor viool en piano (1919), sonate voor cello en piano (1921); liederen.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 316.