kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Igor Markevitsj

Igor Markevitch geboren Kiev 27 juli 1912, gestorven Antibes 7 maart 1983
componist en dirigent van Russische afkomst

Igor Markevitch was de zoon van de pianist Boris Markevitch. In 1914 verhuisde de familie naar Parijs en twee jaar later naar La Tour-de-Peilz (Vevey), Zwitserland. Markevitch studeerde eerst bij zijn vader en na diens dood in 1923, bij Paul Loyonnet.

In 1925 kwam zijn eerste doorbraak, toen Alfred Cortot hem zijn pianosuite Noces hoorde spelen. Het jaar daarop trad Markevitch toe tot de École Normale de Musique, in Parijs, waar hij piano studeerde bij Cortot en harmonie contrapunt en compositie bij Nadia Boulanger.

De tweede belangrijke vooruitgang in zijn carrière was in 1929, toen hij slechts zestien jaar oud, werd geïntroduceerd bij Diaghilev, die zeer onder de indruk was van Markevitch Sinfonietta, en hem de opdracht gaf een piano concerto en een ballet te schrijven. Het piano concerto ging, twaalf dagen voor zijn zeventiende verjaardag, in première in Londen, met Markevitch als de pianist en Roger Desormière als dirigent. Vanwege Diaghilev's in augustus overlijden moest Markevitch stoppen met zijn ballet, waarop hij het materiaal omwerkte tot een cantata, dat met groot succes zijn première beleefde in Parijs op 4 juni 1930. Later dat jaar beleefde zijn Concerto Grosso, ook een nieuw werk, nog groter succes.

In 1930 debuteerde Markevitch als dirigent van het Concertgebouworkest te Amsterdam met eigen werken. Hij componeerde Rébus (1932), L’Envol d’Icare (1932), Hymnes (1932–33), Petite Suite d’après Schumann (1933), allemaal voor orkest; Psaume voor spraan en orkest (1933); Le Paradis perdu, een oratorium voor sopraan, mezzo-sopraan en tenor solisten, koor en orkest (1934–35).

In 1935 studeerde Markevitch directie bij Hermann Scherchen. Zijn compositieactiviteiten namen af toen hij meer ging dirigeren.

In 1940 vestigde Markevitch zich in Italië en werd Italiaans staatsburger. Tijdens de WO II speelde hij een actieve rol in de Partizaanse beweging, na de Duitse invasie van Italië in 1943.

In de veertiger jaren stopte hij met componeren en concentreerde zich geheel op het dirigeren. In 1944 leidde Markevitch het festivalorkest van de Maggio Musicale te Florence, gaf hij dirigentencursussen in Salzburg en vanaf 1969 masterclasses in Monte Carlo en trad hij veelvuldig op als gastdirigent bij onder meer het Symfonie Orkest van Stockholm (1952-1955) en het Symfonie Orkest van Montreal (1956-1960).

In 1953 verhuisde hij naar Londen en daarna naar Zwitserland. In 1955 maakte Markevitch zijn debuut in Amerika met het Boston Symphony Orchestra. Van 1957 tot 1961 werd hij leider van de Concerts Lamoureux. Van 1965 tot 1969 werkte Markevitch voor het Spaanse RTVE Orkest. Hij dirigeerde het Monte Carlo Orkest in 1967 en het orkest van de Accademia di Santa Cecilia in Rome van 1967 tot 1972.

Markevitch stond bekend om zijn uitvoeringen van het Russische repertoire en twintigste eeuwse muziek.

Hij stierf op 7 maart 1983 in Antibes.

Markevitch componeerde orkestmuziek; kamermuziek; balletten: Rébus en L’Envol d’Icare; cantates.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 20.