kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Iain Hamilton

Iain Ellis Hamilton geboren Glasgow 6-6-1922, gestorven Londen 21-7-2000
Schots componist en pianist

Iain Hamilton was een componist wiens stijl zich uitstrekt van lichte muziek tot avant-garde, maar wiens nauwgezetheid voor details, fijne oor voor kleur en begrip van muzikale structuur, in al zijn werken doorklinkt. Zijn oeuvre bevat alle genres van opera's en symfonieën tot kamermuziek en solowerken.

Iain Ellis Hamilton werd op 6juni 1922 in Glasgow geboren. Zeven jaar later verhuisde zijn familie naar Londen, waar hij zijn opleiding genoot aan Mill Hill School. Nadat hij leerling ingenieur geworden was, bleef hij gedurende zeven jaar dat vak uitoefenen. In zijn vrije tijd studeerde hij muziek. In 1947 won hij een beurs voor de Royal Academy of Music en besloot zijn leven te gaan wijden aan componeren.

Zijn jaren als ingenieur/technicus lieten hun sporen na in zijn composities. De uit meerdere afzonderlijke delen bestaande stukken als de Sinfonia for Two Orchestras (1958), de First Cello Sonata (1958), de Third String Quartet (1984) en The Transit of Jupiter (1995) zijn het resultaat van een geest met een sterk gevoel voor design en structuur.

Aan de Royal Academy, studeerde Iain Hamilton compositie bij William Alwyn en piano bij Harold Craxton. Hij behaalde zijn diploma in 1951 en won de Dove Prize, de hoogste eer van de Academie. Hij studeerde ook aan de universiteit van Londen, waar hij in 1950 zijn Bachelor of Music graad behaalde.

Hamilton won de Koussevitsky Foundation Award in 1951 met zijn Second Symphony en de Royal Philharmonic Society’s Prize ook in 1951 met zijn Clarinet Concerto. Ook werd hem een eredoctoraat toegekend van de universiteit van Glasgow.

Van 1951 tot 1961 droeg Iain Hamilton veel bij aan het muzikale leven van Londen als componist en leraar. Van 1952-58 gaf hij les aan Morley College en aan de universiteit van Londen. Hij was voorzitter van de Composer's Guild of Great Britain in 1958 en voorzitter en secretaris van het Institute of Contemporary Arts van 1958 tot 1960, zowel als lid van het Music Advisory Panel van de BBC.

Vanaf 1955 begint het serialisme een rol te spelen in zijn composities, te beginnen met de Serenata voor klarinet en de Three Piano Pieces, die werden geschreven voor een album van piano muziek door verschillende componisten, bedoeld voor de gematigd talentvolle pianist.
Zijn cantata The Bermudas, een gedeeltelijk serieel werk, was een opdracht van de BBC en werd uitgevoerd tijdens diens Festival Hall series in 1957-58. Dit werd gevolgd door een serie lichtere orkestrale werken, waaronder een concerto voor jazz trompet (1957), een lichte ouverture 1912(gebaseerd op music hall liederen en opgedragen aan de Victoriaanse komediant Dan Leno) en de Scottish Dances.

Van 1958 tot 1966 begon een periode waarin zijn muziek serieel en atonaal werd. Deze periode laat de invloed zien van een intensieve studie van de muziek van Anton Webern. Het eerst belangrijke werk uit deze periode was de Sinfonia for Two Orchestras, die voor het eerst werd uitgevoerd tijdens het Edinburgh Festival in 1959 ter ere van de tweehonderdjarige gedenkdag van de dichter Burns. Het publiek was geschokt en de president van de Burns Federation beschreef het werk als "rotten and ghastly".

In 1961 verhuisde Iain Hamilton naar Amerika om les te geven aan de Duke University in North Carolina, waar hij tot Professor of Music werd gemaakt voor het jaar 1966-67. Hij vestigde zich in New York City en doceerde als vaste componist van Tanglewood in 1962 en was bezoekend componist aan de universiteit van Albania.

Vanwege zijn grote kennis van de kunsten uit de 19de en 20ste eeuw was hij een populaire spreker op radio en televisie en tegelijk met zijn post aan de Duke universiteit behield hij zijn lectoraat aan de universiteit van Glasgow.
In 1974 werd hij gekozen tot Fellow van de Royal Academy, en het Composers' Guild kende hem de Ralph Vaughan Williams onderscheiding toe als Componist van het Jaar.

Na 1966 kreeg zijn muziek een exotisch tintje, misschien het resultaat van verschillende bezoeken aan West-Indië midden jaren zestig. Dit is voor het eerst waarneembaar in het String Quartet no 2 uit 1956 en de Dialogues voor sopraan en ensemble (1965). Zijn eerste opdracht van de Proms Cantos voor orkest, was in 1965. Hij ontwikkelde een meer dramatische stijl, die leidde tot het schrijven van twee opera's op zijn eigen libretti, Agamemnon en The Royal Hunt of the Sun. Deze werken vormden de kiem van zijn afstand van het serialisme als een leidend principe in zijn werk.

De opera in twee akten The Catiline Conspiracy, gebaseerd op de Ben Jones tragedie (première 1974, door de Schotse Opera) en de Te Deum laten beiden een terugkerend gebruik van tonaliteit zien, die hij nog verder ontwikkelde in zijn opera Anna Karenina (1978). Deze opera, Iain Hamilton's eerste tonale werk sinds de vroege jaren vijftig, werd in 1981 in Londen vertoond.

Hamilton voltooide zijn Derde Symfonie in New York, eind 1980, een werk waarin hij doorgaat met componeren in een meer diatonische stijl.

In 1981 keerde Hamilton terug naar Engeland om zich permanent in Londen te vestigen. Hij schreef nog een aantal opera's, waaronder Raleigh's Dream (1983), Lancelot (1985), een éénakter The Tragedy of Macbeth (1990) en London's Fair in 1992. Verder componeerde hij nog kamermuziek, orkestmuziek een pianoconcert etc.

Onder zijn laatste composities vallen, Bulgaria Invocation voor orkest, en vijf stukken voor klarinet en piano getiteld The Wild Garden. In 2000 schreef hij het orkestwerk London voor piano en orkest.

Iain Hamilton stierf op 21 juli 2000 in Londen.

Zie: www.musicweb-international.com en www.musicweb-international.com


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 97.