kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 15-04-2008 voor het laatst bewerkt.

Harry Partch

Uit het boek "Songs in the Key of Z" door Irwin Chusid

Amerikaans componist en instrumentenbouwer geboren Oakland, Californië 24 juni 1901, gestorven San Diego, Californië 3 september 1974

Harry Partch - BBC Documentary - Part 1 of 6

Harry Partch was de zoon van missionarissen in China en hij werd geboren net nadat zijn ouders waren teruggekeerd in de Verenigde Staten. Zij woonden in geïsoleerde gebieden in het Amerikaanse zuidwesten. Hij bracht zijn jeugd door in kleine stadjes in Arizona en Nieuw Mexico, waar hij liedjes in Mandarijn, Spaans en Amerikaans Indiaanse talen hoorde.

Als kind leerde Partch de klarinet, het harmonium, de viola, piano en de gitaar te bespelen. Hij begon al op jonge leeftijd te componeren, waarbij hij gebruik maakte van de toen gangbare twaalftoonstechniek in de recente Westerse muziek. Mettertijd raakte hij gefrustreerd over de imperfecties van dit systeem.

Nadat hij in 1920 korte tijd (zes maanden) aan de universiteit van Zuid Californië had gestudeerd, besloot hij voor zichzelf te gaan studeren en de afstemming en de filosofische grondslagen van de Westerse muziek in twijfel te trekken. Hij was een van de eerste componisten uit de twintigste eeuw die zich intensief bezighield met de systematisering van microtonale toonschalen.

Volgens Partch kwam het keerpunt toen hij in 1923 Die Lehre von den Tonempfindungen als physiologische Grundlage für die Theorie der Musik van Hermann von Helmholtz ontdekte. In 1930 verbrandde hij al zijn vroegere werken, waaronder vele liederen.

Partch had vooral een bijzondere interesse voor de muzikale elementen van de gesproken tekst. Zijn eerste vergrote toonladders ontwikkelde hij met het doel de melodiek van de spreekstem weer te geven.

Tijdens en na de depressie was hij een landloper en rondtrekkend arbeider en reed op de treinen, waarbij hij een muzikaal notitieboekje bijhield van zijn ervaringen, dat hij later op muziek zette.

In 1930 brak Partch met de Westerse Europese traditie en creëerde een nieuwe muziek gebaseerd op een meer oorspronkelijke, stoffelijke (corporeal) integratie van de elementen van spraak met muziek, daarbij gebruik makend van de principes van de natuurlijke akoestische resonantie en uitgebreide melodische en harmonische mogelijkheden.

Partch begon eerst gitaren en viola's aan te passen om zijn muziek uit te kunnen voeren en begon vervolgens nieuwe instrumenten te bouwen in een nieuw microtonaal stemsysteem. Hij vervaardigde voor zijn composities veel zelfontworpen instrumenten met alternatieve, gestemd in een 11-limiet rein geïntoneerde (just intonation) schaal.
Partch bouwde meer dan 25 instrumenten, plus talrijke hand instrumenten en werd een briljant woordvoerder voor zijn eigen ideeën.

Grotendeels genegeerd door de standaard muziekinstellingen tijdens zijn leven, bekritiseerde hij de concerttradities, de rollen van de uitvoerder en de componist, de rol van muziek in de maatschappij, de twaalftoonsmuziek en het concept van "pure" of abstracte muziek. Om deze filosofische ideeën en deze ideeën over intonatie uit te leggen werkte Partch sinds 1923 aan een boek, dat uiteindelijk in 1949 gepubliceerd werd als Genesis of a Music een standaard werk van microtonale muziek theorie, en het verklaart zijn concept "Corporeality": de fusie van alle kunstvormen met het lichaam als zijn brandpunt. Een werk dat de laatste halve eeuw een bron van informatie en inspiratie is geweest voor vele muzikanten.

Hoewel hij vele verschillende schalen in zijn werk gebruikte is Partch beroemd om zijn 43-delige toonschaal, waarmee het mogelijk was om volkomen zuiver te spelen. Voorts bedacht hij de termen Otonaliteit en Utonaliteit om daarmee de relatie weer te geven van de boventonen tot de grondtoon.

website: www.harrypartch.com


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 330.