kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 15-11-2008 voor het laatst bewerkt.

Gerald Finzi

Gerald Finzi geboren Londen 14 juli 1901, gestorven Oxford 27 september 1956
Brits componist

Zijn vader was een succesvolle Londense scheepsmakelaar en hij had 4 broers en een zuster. Hij was van Italiaans-Joodse afkomst en zijn ouders waren praktiserend Orthodoxe Joden. Hij heeft zijn religieuze afkomst nooit echt erkend; hij schreef zelfs een aantal duidelijk christelijke werken inclusief de Magnificat.

Finzi kreeg privéles. Tijdens de W.O. I verhuisden ze naar Yorkshire, waar hij studeerde bij de jonge componist Ernest Farrar. Nadat deze opgeroepen werd, maakte Finzi het eerste deel van zijn muziekstudie af bij de organist Edward Bairstow.

Al op jonge leeftijd werd Finzi geconfronteerd met de vergankelijkheid van het leven, één van de belangrijkste thema's in zijn muziek. Binnen een paar jaar verloor hij zijn vader en drie van zijn broers. Ook Ernest Farrar de componist stierf aan het front.

In 1922 verhuisde hij naar de Cotswolds en woonde in het dorp Painswick. Het landschap had een diepgaande invloed op zijn leven en zijn muziek. Werken uit deze vroege periode zijn By Footpath and Style, een enigszins neo-klassiek vioolconcert en de Severn Rhapsody. Hij werkte ook aan Requiem da Camera dat was opgedragen aan zijn overleden compositieleraar. Dit werk was pas voor het eerst in zijn complete vorm te horen in 1990.

In 1926 verhuisde hij naar Londen op advies van de dirigent Adrian Boult en nam contrapuntlessen bij R.O. Morris. Hij kwam nu ook volop in de muziekwereld te staan. Hij gaf een tijdje les aan de Royal Academy of Music. Hij raakte bevriend met veel van de belangrijke componisten uit die tijd, w.o. Edmund Rubbra, Gustav Holst, Arthur Bliss en Ralph Vaughan Williams. In deze periode componeerde hij sommige van zijn beste lied cycli.

In 1933 ontmoette Gerald Joyce Black in Lye Green in Sussex, tijdens een werkvakantie. Samen met haar bouwde hij een huis in de heuvels van Berkshire. Hij woonde hier tot aan zijn dood.

In de late dertiger en vroege veertiger jaren schreef Finzi vrijwel al zijn kamermuziek. Een vrij onbekend, maar toch buitengewoon interessant onderdeel van zijn oeuvre. Hierin zitten andere klankrijkheden dan luisteraars zouden verwachten na het horen van zijn eerdere orkestwerken. Het String Trio is eigenlijk een vrij kaal stuk met niets van de warmte van Romance for Strings.

Finzi was een groot liefhebber van de Engelse literatuur; vooral Thomas Hardy, Thomas Traherne and William Wordsworth. Deze belangstelling komt duidelijk tot uiting in de zettingen voor koor en lied. Meer dan de helft van zijn liederen zijn op teksten van Hardy. Hij hield echter ook van Robert Bridges en Edmund Blunden. De grote koorwerken In Terra Pax en For St Cecilia zijn woordzettingen van deze twee grote Engelse poëten.

Gedurende zijn leven verzamelde hij een enorme bibliotheek van prachtige boeken over allerlei onderwerpen w.o. poëzie, filosofie en proza. Na zijn dood liet hij deze na aan de Reading University Library.
Finzi was ook geïnteresseerd in andere componisten. Hij en zijn vrouw waren de drijvende kracht achter de publicatie van Music & Letters 'Gurney' een speciale editie in 1938 van de liedzettingen van deze componist. Hij heeft Gurney nooit ontmoet hoewel er wel een stijlovereenkomst is. Finzi had ook belangstelling voor vroege muziek. Hij publiceerde een aantal werken van John Stanley, Charles Wesley and R. Mudge. Hij richtte de Newbury String Players op, die veel van zijn realisaties uit de 17e eeuw konden spelen.

Na de W.O. II schreef Finzi enkele van zijn meest avontuurlijke orkestwerken. Het altijd polpulaire Clarinet Concerto (1948/49) en de Grand Fantasia & Toccata voor piano en orkest gebaseerd op eerdere schetsen voor een piano concerto.
Zijn laatste grote werk was het Cello Concerto, het was langer dan alles wat hij ooit geschreven had (behalve de Intimations) en het was intenser en gepassioneerder, met nieuwe harmonieën.

In 1951 bleek Gerald Finzi aan Hodgkinson's te lijden. In 1956 gingen hij en Ralph Vaughan Williams een wandeltocht maken in Gloucester, waar zij thee dronken in een cottage. Er waren daar kinderen met de waterpokken waardoor Finzi werd aangestoken. Door zijn verzwakte toestand kreeg Finzi een ernstige ontsteking in zijn hersenen en stierf op 27 september 1956 op 55jarige leeftijd. De dag nadat zijn Cello Concerto voor het eerst werd opgevoerd.

Finzi lijkt het beste te zijn geweest in het schrijven van korte stukken, hoewel zijn meesterwerken de langste waren. Hij had geen moeite ideëen te ontwikkelen.
Zijn algemene muziekstijl is elegisch. Zijn muziek is openlijk triest en herfstachtig. Er is weinig werk dat lichthartig of vrolijk is. Hij schrijft voornamelijk in tonale stijl. Echter in latere werken gebruikt hij soms zelfs harde dissonanten, vooral in zijn Cello Concerto.
Misschien is zijn grootste erfenis zijn kunst woorden op muziek te zetten. Slechts weinig componisten hebben hem dit verbeterd in welke eeuw dan ook. Het zijn misschien zijn liederen die het meest perfect zijn van zijn werken.

Bron: www.musicweb.uk.net


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 169.