kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Ferruccio Busoni

Ferruccio Benvenuto Busoni van Italiaans- Duitse afkomst, geb. Empoli 1-4-1866 – gest. Berlijn 27-7-1924
Italiaans componist, dirigent en pianist

Busoni was de zoon van een Italiaanse meester-klarinettist en een pianiste van Duitse afkomst. Hij was een pianistisch wonderkind een zeer begaafde componist en een dirigent die een voorliefde had voor eigentijdse werken. Als muziekfilosoof had hij een grote invloed op zijn omgeving (zowel positief als negatief) en zijn opvolgers.

Hij was leerling van Wilhelm Mayer in Graz. Hij verwierf al vroeg bekendheid als pianist en componeerde al op zeer jonge leeftijd.

Na enkele jaren in Leipzig compositie te hebben gestudeerd werd Busoni in 1889 benoemd tot prof. voor piano aan het conservatorium van Helsinfors.

In 1890 behaalde Ferruccio Busoni de Rubinsteinprijs met een 'Konzertstück voor piano en orkest, hierna doceerde hij enige tijd aan het conservatorium in Moskou.

Van 1891-94 verbleef Busoni enige tijd in Amerika waar hij vele concerten gaf en waar hij zijn faam als pianist vestigde..

Teruggekeerd naar Europa vestigde Busoni zich in Berlijn, waar hij tot zijn dood bleef, afgezien van een vrijwillige ballingschap van (1915-19) in Zürich, en vele grote concertreizen.

Vanaf 1920 had Ferruccio Busoni in Berlijn een meesterklas voor compositie aan de Akademie der Künste, waar zijn belangrijkste leerling Weill was en waar Arnold Schönberg hem na zijn dood opvolgde.

Bijzondere bekendheid verwierf Busoni zich door zijn vele Bach - bewerkingen (namencombinatie als begrip: Bach - Busoni) en door door het dirigeren van vele in de jaren voor W.O. I nog onbekende werken.

Als propagandist voor een nieuwe richting schreef Busoni ' Entwurf einer neuen Aesthetiek der Tonkunst '(waarin hij zich een estheticus met nieuwlichtersideeën betoond 1907); verder libretto's voor eigen werken en vele essay's, die gebundeld werden in ' Von der Einheit der Musik '.

Als componist bewoog Busoni zich op vrijwel alle gebieden in de muziek.

Werken;o.a pianomuziek: sonatines, pianostudies, voor piano en orkest: Pianoconcert opus 39 (met 6-stemmig maanenkoor aan het slot, tekst Oehlschlager, 1903-04); Indianische Fantasie (1913); orkestwerken; koorwerken; opera's: Die Brautwahl (tekst E.T. A. Hoffmann, 1908-1910); Arlecchino, oder die Venster (1914-1916; Turandot (1917); Dr. Faust (voltooid door Ph. Jarnach, 1925 en door A. Beaumont 1985)

20ste Eeuw
Met Mefistofele van Arrigo Boito - en achter het werk zelf de actie van de voornaamste ingewijden die de dichtermusicus aangespoord hadden deze omvangrijke opera te componeren - trachtte de Italiaanse muziek los te breken uit de ban van dat bewonderenswaardige 'provincialisme', waarin zij tot dan toe had geleefd. Misschien was het die wijdere blik op de muzikale problemen, die ontvankelijkheid voor de leer van Wagner, die in Italië de herleving hielp ontstaan. Ofschoon dus de opera de enige erkende muzikale uiting was, kwam reeds in het midden van de 19de eeuw een beweging op tot hernieuwing van de Italiaanse muziekcultuur.
Het is hoofdzakelijk de verdienste van enkele grote solisten, een begin hiertoe te hebben gemaakt. Zij overschreden in hun specifieke hoedanigheid van vertolkers der absolute muziek veelvuldig de grenzen van het 'Vaderland der Opera' en kwamen in aanraking met zeer belangrijke muziek van 'vreemde oorsprong', hoofdzakelijk Duitse. Het waren o.a. A. Bazzini, beroemd virtuoos, die al op vrij jonge leeftijd zijn concertcarrière afbrak om zich aan de compositie en het onderwijs te wijden; G. Buonamici en A. Scontrino, die een grote activiteit ontwikkelde vooral t.a.v. het onderwijs der instrumentale muziek aan de jeugd. Maar nog belangrijker dan dezen waren G. Sgambati en G. Martucci. Beiden hadden als grote pianisten en voortreffelijke dirigenten gelegenheid, op hun reizen in het buitenland in aanraking te komen met de sterkste vertegenwoordigers der muziekcultuur van hun tijd, waarvan zij verwoede verdedigers en voorvechters werden. Dit impliceert, dat men ook in hun eigen composities bepaalde invloeden - en gebreken - van die cultuur kon terugvinden, daar hun persoonlijkheid niet de middelen vond zich boven een zeker epigonendom - van Duitse stempel te verheffen (Wagner, Brahms en anderen). Toch waren zij enorm belangrijk: het was hun verdienste en de verdienste van de toonkunstenaars van die generatie - dat Italië weer terugkeerde tot de absolute muziek. Tot hen moet ook nog worden gerekend Marco Enrico Bossi, organist van wereld faam en uitstekend componist.

De figuur die zeker méér dan alle bovengenoemden oprijst en op de voorgrond treedt, is die van Ferruccio Busoni, een van de grootste pianisten in de annalen der geschiedenis, meester in de hoogste zin van het woord, componist met opmerkelijke gaven, en scherp denker die in de muziek het humanistische ideaal van de geestelijk-volmaakte mens vertegenwoordigde. Zijn visie op de kunst - bevrucht door zijn opleiding in Duitsland, welk land toen de hoogste top in het rijk der muziek scheen te zijn - heeft een geestelijke horizon die weinigen, om niet te zeggen niemand, van zijn tijd hadden.
Busoni voorspelde de muzikale revolutie, waarvan hij zich tot een der apostelen had opgeworpen. Zijn geschriften over muziek openbaarden een bezorgdheid voor de toekomst, die niemand vóór hem ooit had gevoeld. En dit alles was verbonden met een bijna mystiek gevoel voor de muziek en de kunst in het algemeen. Dat Busoni als componist geen grote hoogte heeft bereikt is in zekere zin onbelangrijk, maar des te belangrijker en helderder was zijn gedachtenwereld die in menig opzicht verwant is met die van Schönberg.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 14.