kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 27-03-2008 voor het laatst bewerkt.

Ferdinando Paer

Ferdinando Paër, Italiaans componist, geboren 1 juni 1771 in Parma, gestorven 3 mei 1839 in Parijs

Ferdinando Paer was leerling van de violist Gaspare Ghiretti. Paer's eerste opera La locanda dei vagabondi werd gepubliceerd toen hij net 16 was; in de herfst van 1792 behaalde Paer een bescheiden succes met zijn opera Il tempo fa giustizia a tutti. Zijn faam verspreidde zich snel over Italië en hij ging naar Venetië, waar hij zijn opera Circe in 1793 presenteerde en hij werd benoemd tot maestro di capella onorario aan het hof van Parma.

Vanaf 1797 was hij kapelmeester aan het Kärtnertor-Theater in Wenen. Hier ontmoette hij zijn toekomstige vrouw de zangeres Francesca Riccardi. Hier leerde hij Beethoven kennen en profiteerde van de wijdere muzikale horizonten die Wenen te bieden had. Paer componeerde hier onder meer zijn opera's Camilla (1799) en Achille (1801).

Paers opera Leonora, gezongen door Edita Gruberova als Marcellina

In 1801 werd hij kapelmeester aan het hof in Dresden. In 1804 componeerde hij de opera Lenora, gebaseerd op hetzelfde verhaal als Beethoven's Fidelio. Eén van Paer's grootste bewonderaars was Napoleon en deze haalde de componist over hem in 1806 naar Posen, Warschau en Parijs te volgen, voor een salaris van 28.000 francs. In het jaar erop benoemde hij Paer tot zijn maître de chapelle en vanaf dat moment bleef Paer in Parijs. Hij componeerde de bruiloftsmars voor het huwelijk van Napoleon I.

In 1812 volgde Paer Spontini op als dirigent aan het Théâtre Italién. Voorts was hij kamercomponist voor de koning en dirigent van het privéorkest van de graaf van Orléans. In 1827 trok Paer zich terug uit het Théâtre Italién ten gunste van Gioachino Rossini. Het was rond deze tijd dat hij compositielessen gaf aan de jonge Liszt.

In 1831 werd Paer gekozen tot lid van de Academie en in 1832 werd hij benoemd tot dirigent van de koninklijke kamermuziek door koning Louis Philippe.

Paer was de laatste van een soort Italiaanse musici die gedurende de 18de eeuw gewild waren aan vrijwel ieder Europees hof als 'maestri di capelli'.

In de operageschiedenis ("opera semiseria"), neemt hij een belangrijke plaats in. Samen met Mayr domineerde Paer de Italiaanse opera in de eerste tien jaar van de 19de eeuw, na de dood van Cimarosa en de feitelijke terugtrekking van Paisiello.

In zijn beste werken, waaronder Griselda (1798), Camilla (1799), I fuorusciti di Firenze (1802), Sargino (1803), Leonora (1804) en Agnese (1809), staan tragische en komische elementen naast elkaar, volledig uitgewerkte aria's worden afgewisseld door huiselijke romances en het koor heeft een belangrijke rol.
De lichtere werken tonen zijn geestigheid, lyrische charme en zijn vaardigheid in instrumentatie en de vermenging van stemmen, kwaliteiten die zijn populaire komedie Le maître de chapelle (1821) blijvend hebben gemaakt.

Ferdinando Paer, werd bij zijn lichtvoetige en geliefde muziek beïnvloed door Cimarosa, W A Mozart en Cherubini. Met zijn conventionele aan de tijdgeest aangepaste stijl was hij een van de meest geliefde en gewaardeerde componisten uit zijn tijd.

Hij schreef o.a. 50 opera's, 2 oratoria, kerkmuziek, waaronder missen, 13 cantaten evenals talrijke instrumentale werken.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 197.