kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 24-01-2016 voor het laatst bewerkt.

Engelse opera

In Engeland beleefde de opera (of wat men er daar onder verstond) een korte bloeitijd in de tweede helft van de zeventiende eeuw. Tijdens de regering van James I (van 1603 tot 1625) en Charles I (van 1625 tot 1649) bloeide er een aristocratische vorm van vermaak die wel enigszins leek op het Franse hofballet, namelijk de masque (maskerspel). Miltons Comus, in 1634 opgevoerd met muziek van Henry Lawes, is waarschijnlijk de bekendste.

Bij particulieren bleef men masques organiseren tijdens de periode van de Burgeroorlog (1642-1649), de Republiek (1649-1660) en de beginjaren van de Restauratie onder Charles 11 (die regeerde van 1660 tot 1685). De meest bewerkelijke van deze privé-opvoeringen was Cupid and Death (1653), met muziek van Matthew Locke en Christopher Gibbons (1615-1676); het werk bevat vele dansen en andere instrumentale stukken, recitatieven, koren en diverse soorten liederen.

Intussen was de Engelse opera tijdens de Republiek op een bescheiden manier begonnen, niet omdat de Engelse componisten of het publiek perse opera's wilden, maar omdat men door een toneelstuk op muziek een 'concert' te noemen onder het verbod op toneelstukken in het theater uit kon komen. Na de Restauratie was dit voorwendsel niet langer nodig. Vandaar dat vrijwel alle Engelse 'semi-opera's' uit de zeventiende eeuw eigenlijk toneelstukken waren, met een grote hoeveelheid vocale solo's en ensembles, koren en allerlei soorten instrumentale muziek. De enige belangrijke uitzonderingen waren John Blows Venus and Adonis (1684 of 1685) en Henry Purcells Dido and Aeneas (1689), die beide in hun geheel werden gezongen.

Bronnen:
Geschiedenis van de Westerse muziek: Grout & Palisca


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 112.