kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 11-03-2011 voor het laatst bewerkt.

Elisabeth Lutyens

Agnes Elisabeth Lutyens geboren Londen 9 juli 1906, gestorven Londen 1983
Brits componiste

Elisabeth Lutyens vader was architect, Sir Edward Lutyens, en ze had het voordeel van een ontwikkelde omgeving in haar vroege- en leerjaren.

Lutyens ging in 1922 naar Parijs, waar ze studeerde aan de École Normale de Musique. Na haar terugkeer in Londen studeerde Lutyens van 1926 tot 1930 altviool en compositie aan de Royal College of Music in Londen.

Kritisch over de muziek van Mahler, Bruckner en Elgar, werkte Lutyens samen met collega studenten Iris Lemare and Anne MacNaughton om een serie moderne muziekconcerten op te zetten met uitvoeringen van nieuwe componisten zoals Benjamin Britten, Alan Rawsthorne wn Elizabeth Maconchy. Er werden ook enkele werken van Elisabeth Lutyens uitgevoerd, maar ze trok deze later terug, omdat ze te conservatief waren.

In 1933 trouwde Lutyens met de zanger Ian Glennie, met wie ze drie kinderen kreeg, maar ze verliet Glennie in 1938 voor de dirigent Edward Clark. Een groot deel van die tijd had Lutyens in bijna afzondering geleefd, daar haar muziek weinig weinig affiniteit vertoonde met heersende trends in Engeland. Bijvoorbeeld haar Concerto for Nine Instruments (1939) maakt gebruik van een 14 toons-serie, die ze zelf had uitgewerkt/verwezenlijkt. Deze en andere werken zijn beschreven als: "Buitengewone prestaties, die een totaal persoonlijke seriële stijl en zeer originele structuren vertonen".

Hoewel Lutyens geprezen werd door de Britse seriële componist Humphrey Searle, een vroegere leerling van Anton Webern, werd er echter door de muziekautoriteiten van de BBC niet welwillend naar haar werk gekeken. In 1947 had ze succes bij de avant-garde met een zetting van Rimbaud's gedicht O Saisons, O Chateaux, dat door de BBC afgewezen werd als "niet te zingen".

Lutyens bohémienne levensstijl was evenzeer ongewooon en er waren veel feestjes in Clark's flat in Fitzroy street, waar de alcoholistische dichter Dylan Thomas korte tijd huurder was.

Toen de muziek van Webern en Alban Berg bekender werd in Engeland, groeide langzamerhand de erkenning voor Lutyens muziek, voor werken als Wittgenstein Motet (1952) en Music for Orchestra 1 (1955).
Ze moest echter haar brood verdienen met het schrijven van partituren voor films, wat ze deed met karakteristieke energie en professionaliteit. Haar carrière in de filmmuziek begon in 1944 met een item in een 1944 RAF filmjournaal en omvatte films als Don't Bother to Knock(1960).
Ze had ook een nauwe samenwerking met Hammer films, die haar 12-toonssysteem gebruikte in talrijke films, waaronder Dr Terror's House of Horrors, The Skull (1965) en The Terrornauts (1967).

Lutyens was bekend en gerespecteerd als creatief kunstenaar, voor wie compromissen onmogelijk waren. Ze was ook een prikkelende en inspirerende docent die zichzelf eindeloos inzette voor haar leerlingen. Haar oeuvre was groot en gevarieerd en het belang van haar bijdrage aan het muzikale leven van Groot Brittanië werd erkend in 1969, toen ze tot Commander of the British Empire benoemd werd.

Belangrijke werken zijn onder meer: Concerto for Nine Instruments (1939) Wittgenstein Motet (1952) Music for Orchestra I (1955) Music for piano and orchestra (1964) The Valley of Hatsu-se (1965) And Suddenly it's Evening (1966) Essence of Our Happiness (1968) Concert Aria for soprano and orchestra (1976).

Bron: www.bbc.co.uk


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 9.