kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Edison Denisov

Edison Vasiljevitsj Denisov geboren Tomsk, Siberië, 6 april 1929, gestorven Parijs 24 november 1996
Russisch componist

Edison Denisov's vader was een ingenieur en zijn moeder was dokter. Hij studeerde eerst wiskunde totdat hij in 1951 aangemoedigd door Shostakovich muziek ging studeren aan het conservatorium van Moskou. Hij studeerde compositie bij Visarion Shebalin, orkestratie bij Nikolai Rakov, muziekanalyse bij Viktor Zuckerman en piano bij Vladimir Belov.

In 1959 ging hijzelf les geven in de vakken muziekanalyse en orkestratie, pas dertig jaar later mocht hij compositieles geven. Denisov verzamelde jonge studenten om zich heen die hij kennis liet maken met nieuwe muziek uit Rusland en het buitenland. Hierdoor heeft hij een grote invloed gehad op de historie van de moderne Russische muziek.

In de zestiger jaren ging Denisov zich intensief verdiepen in de Franse muziek de tweede Weense school, Stravinsky en Bartók en de vooroorlogse avant-garde van Pierre Boulez, Luigi Nono, Karlheinz Stockhausen en Witold Lutoslawski.

In zijn zoektocht naar een eigen stijl schreef hij vocale en instrumentale werken. Een belangrijke compositie in Edison Denisov's verdere ontwikkeling is het vocale kamermuziekwerk Le soleil des Incas, dat in 1964 in première ging in Leningrad uitgevoerd door Gennady Rozhdestvensky en later uitgevoerd door Bruno Maderna, Pierre Boulez en andere dirigenten uit Europa en Amerika. Dit werk was het uitgangspunt van zijn persoonlijke moderne stijl.

Denisov schreef 3 werken voor piano (4 handen, 1967) en het Strijk Trio (1969). In 1970 schreef Denisov Peinture voor orkest een werk waarin hij zijn eigen stijl had gevonden. Hij begon een aantal werken te schrijven voor een serie concerten voor virtuoze uitvoerenden: w.o. een Fluitconcerto voor Aurèle Nicolet (1975) een Vioolconcerto voor Gidon Kremer (1977) en een Fluit en Hobo Concert voor Nicolet en Heinz Holliger (1979). Verder schreef hij Tod ist ein langer Schlaf (de melancholieke kant van zijn natuur, voor cello en strijkers, 1982) en Requiem (1980).

Vanwege zijn fascinatie met de Franse cultuur schreef Denisov de cantate La Vie en Rouge (1973, naar Boris Vian) en de opera L’Ecume des Jours (1981). De Fransen sloten hem in hun hart, zij voerden deze opera in 1986 uit in de Opéra-Comique, gaven hem opdracht tot de Symfonie No. I (1987) en gaven Denisov intensieve medische ondersteuning in de laatste jaren van zijn ziekte en gaven hem en zijn jonge gezin een tweede huis in Parijs.

Toch bleef Denisov loyaal aan zijn Russische wortels. Dit komt in het bijzonder tot uiting in zijn verschillende zangstukken voor stem en piano w.o. Your Sweet Face (1980, naar Poesjkin), On the Snowy Bonfire (1981, naar Blok).

Bron; o.a. www.boosey.com


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 243.