kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 04-04-2008 voor het laatst bewerkt.

Desire Paque

Désiré Pâque

(Marie Joseph Léon) Désiré, Belgische pianist, organist en componist, die in 1927 de Franse nationaliteit aannam, geboren Luik 21 mei 1867, gestorven Bessancourt (Noord- Frankrijk) 20 november 1939

Désiré Pâque werd al op jonge leeftijd wees. Hij studeerde orgel en compositie aan het Koninklijk conservatorium in Luik, waar hij samen studeerde met onder meer Armand Marsick, Louis Lavoye, Charles Smulders, Léon en Joseph Jongen, onder Jean-Théodore Radoux. In 1889 werd hij aan dit conservatorium benoemd tot assistent docent solfège.

kunst van Theo van Rysselberghe met muziek (strijkkwartet) van Desire Paque

Zijn vroege composities beïnvloed door Russen als Cui en Borodin, wonnen verscheidene prijzen, waaronder die van de Belgische Koninklijke Academie voor zijn Strijkkwartet opus 23 en van de Parijse Pro Musica, voor zijn Piano Trio opus 46.

Désiré Pâque was avontuurlijk en enigszins koppig. Hij besloot in het buitenland op zoek te gaan naar roem, maar zijn poging om een conservatorium op te richten in Sofia mislukte. Nadat hij korte tijd Bulgaarse volksliederen bestudeerd aldaar, werd hij van 1900–02 leraar piano en compositie aan het conservatorium in Athene.

Paque keerde terug naar Brussel in 1902, ging naar Parijs in 1905 en vervolgens naar Lissabon in 1906. In Lissabon doceerde hij van 1906-09 orgel en compositie aan het conservatorium aan onder meer Luis Freitas Branco.

In juni 1909 verhuisde Pâque naar Duitsland, waar hij doceerde en dirigeerde in Hamburg, Bremen, Rostock en Berlijn. In Berlijn werd hij door de uitgever Simrock geëngageerd als vaste componist met een jaarsalaris. In 1913 vestigde hij zich in Genève Zwitserland.

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak vestigde de componist zich in mei 1914 met zijn gezin in Parijs. Hij werd organist aan de St. Louis d'Antin. Van 1927 tot 1939 ging Pâque door met zijn creatieve activiteiten en bijna een kwart van zijn werk verscheen in deze laatste periode, maar hij was niet succesvol.

Paque trouwde 4 keer en een dochter uit zijn derde huwelijk Désirée Pâque-Sweertzstreefde een carrière als concert violiste na. In zijn laatse jaren in Parijs en Bessancourt werd Pâque een kluizenaar en had hij geen enkel contact met belangrijke Franse componisten. Hij wijdde zich volkomen aan compositie en het schrijven van vele artikelen over zijn revolutionaire muzikale ideeën.

Al vroeg in zijn carrière, in 1909, maakte zijn vriend Busoni hem attent op de esthetische problemen die oprezen bij de verschijning van de atonaliteit van Schoenberg en trachtte hij al snel een creatieve strategie te definiëren in een periode die zoveel diepgaande vragen had opgeworpen. Pâque vormde zijn eigen persoonlijke wijze van expressie, welke hij verdedigde zonder dogmatisch te worden: hij noemde het "adjonction constante d'éléments musicaux nouveaux". Deze compositie techniek verscheen voor het eerst in zijn op. 67 de Orgel Symfonie, gecomponeerd in 1910 in Berlijn, direct voor zijn eerste Piano Sonata.

Dat Pâque geen erkenning kreeg kwam vooral doordat hij vrijwel niets publiceerde over zijn theorieën, dan in zijn latere leven. Hij correspondeerde echter wel veel met Charles Lalo, lector in esthetiek aan de Sorbonne, over zijn theorieën en in 1910 droeg hij zijn Esthétique musicale d'un musicien (18 jaar later uitgegeven in afleveringen onder de titel Essai sur la mélodie). De serie artikelen die hij schreef voor de Revue musicale in de jaren '30 onder de algemene titel Notre esthétique musicale beschrijven zijn filosofieën die hij bijna 40 jaar eerder had vastgesteld.

In 1893 had Pâque zijn Vingt leçons de lecture musicale gepubliceerd, oefeningen die opzettelijk een precieze toon vermijden en in 1985 - vier jaar voor het Verklärte Nacht sextet - schreef hij een Sonata voor piano trio 'zonder een vastgestelde en van tevoren ingestelde tonaliteit'. Zijn Symfonie No. 1 voor orgel en zijn eerste drie pianosonatas, uit hetzelfde jaar als Schoenberg's Harmonielehre, maken duidelijk gebruik van 'adjonction constante' en zijn in zekere mate atonaal, de voorbode zijnd van werken als Berg's Piano Sonata.

De ontwikeling van Paque's expressieve vrijheid is te zien in de 12 boeken van Effusions lyriques voor piano, welke gedurende zijn leven geschreven zijn en zijn stijl is het duidelijkst in zijn late werken voor kamercombinaties.

websites: phonoarchive.org, www.bayard-nizet.com


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 318.