kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 02-01-2016 voor het laatst bewerkt.

blues

Oorspronkelijk een lied van Amerikaanse negerslaven, later overgenomen door de jazz-muziek (maar ook van belang voor de ontwikkeling van de popmuziek) als een compositie in vierkwartsmaat op een vaststaand harmonisch schema van 12 of 16 maten in een langzaam tempo en een weemoedig karakter. Het akkoordenschema geeft ruimte tot melodische improvisatie.

De blues, de waarschijnlijk oudste zelfstandige muziekvorm van de Afro-Amerikanen, is ontstaan uit de volksliederen van de Noord-Amerikaanse zwarte bevolking. De benaming van de blues, die pas in de 2e helft van de 19e eeuw in het zuiden aantoonbaar is, werd afgeleid van het Engelse "blue devils" {d.w.z. neerslachtigheid, melancholie). Het weemoedig-melancholische karakter van de blues brengt meestal een langzaam tempo met zich mee. In tegenstelling tot de geestelijke spiritual is hij in zijn thematiek van wereldlijke aard en verwijst met zijn teksten naar persoonlijke problemen van de zanger, sociale misstanden en rassendiscriminatie. Bestond de blues aanvankelijk uitsluitend uit geïmproviseerde vocale muziek, later werd hij ook instrumentaal uitgevoerd en hij vormt heden ten dage een van de wezenlijkste elementen van de jazz. Formeel vormt de blues gestandaardiseerd twaalf maten en een drie delen omvattend schema (de zgn. bluesformule), met de harmonische opeenvolging van tonica (4 maten), subdominanten en tonica (telkens 2 maten), alsmede dominanten en tonica (telkens 2 maten). Een centrale rol spelen ook de zogenaamde Blue Notes, die met hun minderingen van de 3e, 5e en 7e trap van de toonladder aan de blues nog een ander karakteristiek kenmerk verlenen. Met de verdere ontwikkeling tot rhythm and blues in de 40-er en 50-er jaren werd een dansstijl gecreëerd, die twee decennia lang de dominerende vorm van de zwarte popmuziek zou zijn. In de 60-er jaren kende de blues weer een opleving, die voornamelijk van blanke musici uitging. Tot de belangrijkste bluesmusici behoren o.a. Luther Allison, John Lee Hooker, B.B. King, Alexis Korner, T-Bone Walker und Muddy Waters. De blues is een dans in 4/4 maat, die is ontstaan uit de zwaarmoedige zang van de negers in de zuidelijke staten van de V.S. Hij vormt een belangrijke basis voor de jazz en dient verder als sociaal-politiek uitdrukkingsmiddel voor de onderdrukte zwarte minderheid in Noord-Amerika. De blues is waarschijnlijk de oudste zelfstandige muziekvorm van de zwarte bevolking van Noord-Amerika. De term "blues", die voor het eerst opdook in de tweede helft van de 19de eeuw in het zuiden van de Verenigde Staten, is afgeleid uit de Engelse uitdrukking "blue devils" ["droefenis, melancholie"]. Door het neerslachtig-melancholische karakter van de blues had de muziek aanvankelijk een langzaam tempo. Na verloop van tijd werd het tempo echter sneller. In tegenstelling met de spiritual heeft de blues een wereldse thematiek. De teksten hebben meestal betrekking op persoonlijk (liefdes)leed, sociale wantoestanden en rassendiscriminatie. Terwijl de blues aanvankelijk in geïmproviseerde vocale muziek bestond, heeft de rol van de instrumenten in de loop van de tijd aan belang gewonnen. In formeel opzicht bestaat de blues uit een driedelig harmonisch standaardschema van twaalf maten (het zogenaamde bluesschema): 4 maten tonica, subdominant en tonica (elk 2 maten), dominant en opnieuw tonica (elk 2 maten). Een ander vast element van de blues zijn de zogenaamde blue notes, verlagingen van de 3de, 5de en 7de toontrap. Met de ontwikkeling van de rhythm and blues in de jaren '40 en '50 ontstond een dansbare muziekstijl die de zwarte (en een groot deel van de blanke) popmuziek gedurende twee decennia domineerde. In de jaren '60 beleefde de blues een renaissance, voornamelijk onder impuls van blanke bluesmuzikanten. Tot de belangrijkste bluesmuzikanten behoren: Luther Allison, John Lee Hooker, B.B. King, Alexis Korner, T-Bone Walker en Muddy Waters


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 274.