kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Alan Rawsthorne

Alan Rawsthorne geboren Haslingden, Lancashire 2 mei 1905, gestorven Cambridge 1971
Brits componist

Alan Rawsthorne studeerde voor tandarts, toen hij besloot dat hij een hekel aan het beroep had. Hij zei: "I gave that up, thank God, before getting near anyone's mouth" en ging architectuur studeren.

Rawsthorne besloot te proberen aangenomen te worden op de Royal Manchester College of Music, waar hij piano of cello wilde studeren, maar slaagde voor geen van beide toelatingsexamens. Hoe het hem lukte toch aangenomen te worden is een mysterie, maar hij studeerde hier piano, cello en compositie tot 1930.

Daarna ging hij naar het buitenland om verder te studeren onder meer bij de grote pianist Egon Petri in Berlijn.

Na terugkeer in Engeland, doceerde Rawsthorne van 1932-1934 aan Dartington Hall, waar hij muziek schreef voor de School of Dance and Mime. In deze tijd componeerde hij zijn eerste werken die door een persoonlijk idioom de aandacht trokken, zoals Theme and Variations for Two Violins.

Rawsthorne behaalde in 1938 zijn eerste belangrijke succes op het Londen Festival van de International Society for Contemporary Music (ISCM) met een uitvoering van zijn Theme and Variations for Two Violins. Een volgend succes werd behaald op het Warschau Festival van de ISCM in 1939 met de eerste uitvoering van zijn Symphonic Studies. Het was direct duidelijk dat Rawsthorne niet in de voetstappen van de beroemde Engelse componisten uit het begin van de 20ste eeuw trad. Hoewel hij een zeer eigen stem had, neigde hij meer naar Scandinavië voor zijn muzikale herkomst.

De oorlog kwam ertussen en in 1940 tijdens een luchtaanval in Londen verloor hij verscheidene beangrijke manuscripten, waaronder de eerste schetsen van zijn vioolconcert. Rawsthorne ging vrijwillig in dienst en slaagde erin door te gaan met componeren en in 1942 werd zijn Eerste Piano Concerto uitgevoerd op een Promenade Concert in de Royal Albert Hall in Londen. Twee jaar later in 1944 volgde het werk dat hem populair succes bracht Street Corner Overture, met zijn liefhebbende kijk op Londen.

Het was echter de oorlog die Rawsthorne beroemd zou maken toen hij geworven werd om achtergrondmuziek te schrijven voor films die hoop als boodschap bevatten. Er volgden 26 filmpartituren die hem een stevige financiële ondergrond gaven.

studie Isabel van Francis Bacon

Rawsthorne trouwde in 1951 met Isabel Rawsthorne (geboren Isabel Nichols), een kunstenaar, model, muze en bekende in de kunstscenes van Parijs en Soho. Haar gezicht en lichaam leven voort in de werken van Jacob Epstein, Derain, Picasso, en - overvloedig en obsessief zelfs - in de werken van de kunstenaars het dichts bij haar, op heel verschillende wijze: Alberto Giacometti and Francis Bacon. Francis Bacon maakte onder meer in 1965 drie studies van Isabel Rawsthorne.

Isabel Rawsthorne was de weduwe van de componist Constant Lambert. Isabel stierf in 1992, zij was zijn tweede vrouw, zijn eerste vrouw was Jessie Hinchliffe een violiste uit het Philharmonia Orchestra.

Rawsthorne zou slechts 66 jaar worden en zijn oeuvre was bescheiden, doch omvatte symfonieën, een aantal concerten voor veel verschillende instrumenten, kamermuziek en koorwerken. Zijn filmmuziek bracht hem erkenning, maar hij bleef een zeer persoonlijk componist en was nooit een populair figuur binnen het Britse muziekestablishment.

Rawsthorne's compositiestijl heeft sinds de eerste rijpe werken geen verandering van betekenis ondergaan. Hij heeft een voorkeur voor de kleinere vormen, waarin hij veel artistieke inventie toont. Hij schrijft atonaal en bereikt met betrekkelijk geringe middelen een grote expressiviteit, de harmonie is veelal eenvoudig en de structuur ongecompliceerd.

Zijn Quintet for Piano and Wind, het Quintet for Piano and Strings en de Ballade voor piano zijn geschreven voor John Ogdon.

Werk: orkestwerken: Symphonic Studies (1938), Street Corner Ouverture (1944), Fantasy Ouverture Cortèges (1945), Concerto for strings (1948), Symphony No. 1 (1950), Symphony No. 2 A Pastoral Symphony (1959), Symphony No. 3 (1963); Concerten voor klarinet en strijkorkest (1936), 2 pianoconcerten (1943, 1951), concert voor hobo en strijkorkest (1947), vioolconcert (1947); kamermuziek; pianomuziek; koormuziek o.a. A canticle of man (1953); filmmuziek en hoorspelmuziek; een ballet voor Covent Garden Madame Chrysanthème.

websites: www.musicweb.uk.net, www.naxos.com


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 31.