kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 01-01-2016 voor het laatst bewerkt.

air de cour

Air de Cour

Onder invloed van de in aanzien toenemende klassieke tragedie (Corneille) begon men naar meer eenheid van handeling te streven, de pastorale ging overheersen. Tot de vocale onderdelen van de balletten behoorde de air de cour. Deze genrebenaming, reeds gebruikt ca 1570, duidde oorspronkelijk de monodische vorm van de meerstemmige liedchanson aan, dus voor zangstemmen met drie- of vierstemmige begeleiding, waarbij de declamatie in beginsel syllabisch was, 'mesurée à l'antique', naar de formule van Baïf. ca 1600 verschenen vele bundels airs de cour, meestal liefdes-, drink- en andere liedjes bevattende, van populair karakter, gewoonlijk in strofevorm, doch later ook met gevarieerde strofen (zgn. doubles). Behalve Bailly e.a. moet vooral Pierre Guédron worden genoemd als belangrijk componist van airs de cour. Als kamerzanger en surintendant van Hendrik IV en Lodewijk XIII componeerde hij de vocale partijen voor vele ballets de cour; behalve de reeds genoemde o.a. Alcine (1610), Les Argonautes (1614), Triomphe de Minerve (1615), Roland (1618) en Psyché (1619). Guédron trachtte in latere werken op schuchtere wijze de Italianen te volgen door soms vocalises te schrijven.
Bij zijn opvolger aan het hof, Ant. Boësset, kreeg de air een uitgesproken lyrisch karakter, het ritme kreeg een meer expressieve functie.
ca 1640 deed de basso continuo zijn intrede in Frankrijk. De air de cour kreeg een meer elegant en mondain cachet bij M. Lambert, Bacilly, de. la Barre, Le Camus en J. B. Boësset. Het genre ging over in de profane cantate, doch niet vóór het einde van de 17de eeuw.

ballets de cour
Hoewel de air de cour dus eigenlijk een autonoom genre was, speelde hij tevens een grote rol te midden van de heterogene bestanddelen van de ballets de cour, die anderzijds, tegen het midden van de 17de eeuw, meer literaire pretenties kregen en naderden tot de toen in de mode gerakende pastorales, comédies en chansons, of comédies-ballets, d.w.z. stukken met een doorlopende intrige, waarbij de gesproken dialoog werd onderbroken door airs en door instrumentale dansen, pantomimes e.d. Zo vallen o.a. de volgende werken te vermelden: Andromède (Corneille, muziek van Ch. d'Assoucy, 1650), Triomphe de l'amour (Ch. Beys, muziek van M. de la Guerre, 1654), La muette ingrate (élégie voor 3 stemmen, muziek van R. Cambert, 1658), Les divers mouvements de l'âme, de zgn. Opéra d'Issy (Perrin, muziek van Cambert, 1659), Bacchus et Ariane (Perrin en Cambert). La mort d'Adonis (perrin en J.B. Boësset).

Molière
Tussen 1661 en 1672 produceerde Molière een reeks comédies-ballets (o.a. Les fâcheux, La princesse d'Élide, Le mariage forcé, Le bourgeois-gentilhomme, Le malade imaginaire, pastorales zoals Georges Dandin, Monsieur de Pourceaugnac, Psyché, Les amants magnifiques enz.), waarvoor Lully de muziek schreef, met uitzondering van Les fâcheux (muziek van Beauchamp) en Le malade imaginaire (muziek van M.A. Charpentier).
Molière droomde van een vereniging van comédie en muziek (zie Les fâcheux), en droeg belangrijk bij tot de wording van de Franse opera. De rol van de muziek werd in deze werken steeds essentiëler voor de intrige (vgl. het Ballet des nations in Le bourgeqis-gentilhomme, en de Cérémonie in Le malade imaginaire). Het ballet de cour beleeft in deze jaren een laatste opbloei met de dichter Benserade (Ballet de la nuit, 1653; Alcidiane, 1659; Ballet des arts, 1663; Hercule amoureux, 1662; l'amour déguisé, 1664; Les Muses, 1666; Flore, 1669); voor verschillende van deze schreef Lully de muziek, die onder zijn handen steeds dramatischer werd.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 80.